بوستان سعدی - 145 - باب هفتم - طریقت شناسان ثابت قدم به خلوت نشستند

طریقت شناسان ثابت قدمبه خلوت نشستند چندی به همیکی زان میان غیبت آغاز کرددر ذکر بیچاره‌ای باز کردکسی گفتش ای یار شوریده رنگتو هرگز غزا کرده‌ای در فرنگ؟بگفت از پس چار دیوار خویشهمه عمر ننهاده‌ام پای پیشچنین گفت درویش صادق نفسندیدم چنین بخت برگشته کسکه کافر ز پیکارش ایمن نشستمسلمان ز جور زبانش نرستچه خوش گفت دیوانهٔ مرغزیحدیثی کز او لب به دندان گزیمن ار نام مردم بزشتی برمنگویم بجز غیبت مادرمکه دانند پروردگان خردکه طاعت همان به که مادر بردرفیقی که غایب شد ای نیک نامدو چیزست از او بر رفیقان حرامیکی آن که مالش به باطل خورنددوم آن که نامش به غیبت برندهر آن کو برد نام مردم به عارتو خیر خود از وی توقع مدارکه اندر قفای تو گوید همانکه پیش تو گفت از پس مردمانکسی پیش من در جهان عاقل استکه مشغول خود وز جهان غافل استسعدی, بوستان, باب هفتم در عالم تربیتسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.