بوستان سعدی - 172 - باب نهم - قضا زنده‌ای رگ جان برید

قضا زنده‌ای رگ جان بریددگر کس به مرگش گریبان دریدچنین گفت بیننده‌ای تیز هوشچو فریاد و زاری رسیدش به گوشز دست شما مرده بر خویشتنگرش دست بودی دریدی کفنکه چندین ز تیمار و دردم مپیچکه روزی دو پیش از تو کردم بسیچفراموش کردی مگر مرگ خویشکه مرگ منت ناتوان کرد و ریشمحقق چو بر مرده ریزد گلشنه بروی که برخود بسوزد دلشز هجران طفلی که در خاک رفتچه نالی؟ که پاک آمد و پاک رفتتو پاک آمدی بر حذرباش و پاککه ننگ است ناپاک رفتن به خاککنون باید این مرغ را پای بستنه آنگه که سررشته بردت ز دستنشستی به جای دگر کس بسینشیند به جای تو دیگر کسیاگر پهلوانی و گر تیغ زننخواهی بدربردن الا کفنخر وحش اگر بگسلاند کمندچو در ریگ ماند شود پای بندتو را نیز چندان بود دست زورکه پایت نرفته‌ست در ریگ گورمنه دل بر این سالخورده مکانکه گنبد نپاید بر او گردکانچو دی رفت و فردا نیامد به دستحساب از همین یک نفس کن که هستسعدی, بوستان, باب نهم در توبه و راه صوابسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.