بوستان سعدی - 184 - باب نهم - زلیخا چو گشت از می عشق مست

زلیخا چو گشت از می عشق مستبه دامان یوسف درآویخت دستچنان دیو شهوت رضا داده بودکه چون گرگ در یوسف افتاده بودبتی داشت بانوی مصر از رخامبر او معتکف بامدادان و شامدر آن لحظه رویش بپوشید و سرمبادا که زشت آیدش در نظرغم آلوده یوسف به کنجی نشستبه سر بر ز نفس ستمگاره دستزلیخا دو دستش ببوسید و پایکه ای سست پیمان سرکش درآیبه سندان دلی روی در هم مکشبه تندی پریشان مکن وقت خوشروان گشتش از دیده بر چهره جویکه برگرد و ناپاکی از من مجویتو در روی سنگی شدی شرمناکمرا شرم باد از خداوند پاکچه سود از پشیمانی آید به کفچو سرمایهٔ عمر کردی تلف؟شراب از پی سرخ رویی خورندوز او عاقبت زرد رویی برندبه عذرآوری خواهش امروز کنکه فردا نماند مجال سخنسعدی, بوستان, باب نهم در توبه و راه صوابسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.