Çalıkuşu

Gel , küçük tepelerin üstünde yürüyelim karları eritmek için, tepelerle vadilerde gezinsin diye hayatı uyandıralım uykusundan. Gel, en uzak kırlarda Bahar'ın ayak izlerini sürelim; Gel, en yükseklere çıkalım, kırların yeşilleri giyinmesini seyredelim. Aç gözlerini Kıyamet kıyam olsun Ölmek dediğin dirilmeye eş değil mi? Kıyam uyanmaksa son dediğin, fazladan iki harf mi yani, Ruhum yaradanınsa sen al etimi, etine şifa et Yeter ki uyan bu kan uykulardan uyan ki, yaradana şahitlik et Sevmedim bu denizi, Tuzu derimi kavurdu geçti Sevmedim bu karanlığı, gözümün ferini aldı gitti Sevmedim ben gitmeleri senden, Sevmedim kaybetmeyi ben Sevmedim bu vedayı, Canımdan öte can yanı başımdayken Aç gözlerini, ziyadır göreceğin Kamaştırır ama, geçer Kısacık bir bebek çığlığıdır şimdi hayat Gölgesi serin, kökleri derin mi derin Bir ağaç olduğun o günlerin hatrına beraber gidelim Küçücük elimin avucunda kaybolduğu, uykunun olmadığı o zamana Rüzgardan mamuldür hayat, geçip gider. Lakin fırtınanın dinmesini beklemek değildir yaşamak... Yağmurda dans etmek, kırılan bir bileğin üstünde seksek oynayabilmektir. Yani ki yaşamak ciddi hadisedir Başlayan her şey, bitmekle kaimdir. En uzun en çaresiz geceni düşün sabah olmadı mı? Ey adem! Yazgının Sisifos'tan ayrı olduğunu kim söyledi sana? Hani şu ömrü boyunca bir kayayı dik bir dağın doruğuna yuvarlamaya mahkum edilen bahtsız. Ne zaman doruğa ulaşsa, kaya elinden kaçar ve Sisifos her şeye yeniden başlamak zorunda kalır. Yolu yok! Bulup buluşturacak, gerekirse borç harç denkleyeceksin. Umut edeceksin. Çünkü güneş yalnızca umut edebilme kabiliyetini olan insanların yüzü suyu hürmetine doğar. Karamsar olmaya hakkın yok, İyi olacağız iyi...