Çalıkuşu (Kök saldım yokluğuna...)

“Ekmeği bölüşür gibi bölüşeceğiz kalbimizi, kederimizi, sevincimizi, umudumuzu… Dememiş miydin?” Bir köşede üşür gibi titreyerek büzülüyor, gözlerimi kapıyordum. Yavaş yavaş başımda bir başka gecenin hayali uyanıyordu. Köşkten kaçtığım, ne yaptığımı düşünmeden bir başıma, karanlık yollara düştüğüm gece...Baygın kokulu iğde dalları ara sıra arabanın penceresinden giriyor, yüzüme, gözlerime dokunarak beni rüyamdan uyandırıyordu. Demek insanın, geceleri imkansız bir rüya sandığı şeyler de mümkün olabilirmiş! Bu ayrılığın vakti gelince güneşin batması, yağmurun yağması gibi hiçbir tedbirle önüne geçilemeyecek bir felaket olduğunu gayet iyi anlıyordum. Benim uçsuz bucaksız denizim, bir ağaç kümesi arasında, kuru bir ırmaktan kalma bir avuç sudan başka bir şey değildir. İşittim ki, sen yedi sene güneş görmeden, burada çile doldurmuşsun. Sakin sen de, insanlığın zalimliğinden, vefasızlığından kaçmış olmayasın? Başkası tarafından hatırlanmaktaki zevki anlayacak yaşa gelmiştim. Sonra, güzel şeyler hoşuma gidiyordu. Bana öyle geliyor ki, kendimi daha fazla okşatıp sevdirirsem, bu yeni bulduğum sevgi gönlümün içine daha fazla sinecek, ileride geçireceğim yalnızlık ve hastalık günlerinde -hediye mendillerinde kalmış kokular gibi- bana bir teselli olacak. Kök saldım yokluğuna… Beni ancak bir ağaç ağlar. Hasretle nasıl başa çıkar ağaçlar? Öyle hissediyorum ki, içimden müebbeden kırılmış bir şey var. Eski neşemi artık bulamayacağım. Ben seni sevmesini, senden ayrıldıktan sonra öğrendim. Hatta yaptığım tecrübelerle...Başkalarını sevmekle sanma sakın. Gönlümün içindeki ümitsiz hayalini sevmekle. Gitseydin dünya ahiret acım olurdun. Kapanmayan yaram, bitmeyen hikayem olurdun. İyi ki gitmedin. Ben başkaları gibi değilim. Çok sevindiğim, mesut olduğum vakit duygularımı sözlerle anlatamam. Mutlaka karşımdakinin boynuna sarılmak, onu öpmek ve hırpalamak isterim. Sevecek bir hakiki insan bulanlara şaşmak lâzım… Çünkü onun bir hayalini bile bulmak o kadar güç, o kadar güç ki…