Çalıkuşu (Ne yazık ki insan ancak kaybettiği yahut kaybetmek üzere olduğu şeyleri böyle birdenbire sevmeye başlıyor.)

Bir zaman pek sefil olmuşum. İlk senelerde bir çöl çocuğu gibi büyümüşüm. Beni bohça gibi sırtına bağlarlar, kızgın güneşin altında dolaştırırlar, hurma ağaçlarının tepesine çıkartırlarmış. İstanbul'un hali başkadır. Orada kimse, kimsenin farkında değildir. Ayaklara dolanmamak şartıyla bir duvar kenarına upuzun yatarak ölmeye kalksanız kimse, ''Ne yapıyorsunuz'' diye sormaz. Bilsen senin gibi ben de ne kadar çok değiştim. Hiç o eski hafif çocuk değilim. Artık insanların ve eşyanın kaplama yaldızı beni aldatmıyor. Sahici bir kuşa dönüşüp, bu dalların üstünden gökyüzüne kanatlanmayı, yukarıdaki ay ellerinde kaybolup giderek bu dünyadaki insanların yüzlerini artık görmemeyi ne kadar istiyordum. Ne yaşadım ben? Ve yaşamaktayım. Evet, sonunda bir döngüyü kırdım. Fakat başka döngülerin eşiğindeyim şimdi. Onlara, diğerlerine ne anlatabilirim gerçekten? Belki yarımlığımı, eksikliğimi anlatabilirim. Karanlığımı ve Gölge benliklerimi anlatırım belki. Belki tüm varlığımla içinde olduğum, hissettiğim rüyalarımı anlatırım. Kendime, hayata yabancılığımı da anlatsam, fazla mı olur? Çirkin bir kalbin içine uyanık bir ruh koymak niçin? Beğenilmediğini, her yerde, her şeyde ihmal edildiğini daha çabuk fark etsin diye mi? Çirkinin ağzındaki güzel söz, acizin ağzındaki haklı söz kadar faydasız bir şeydi. Kemik kırığı mı daha çok acı verir, onur kırığı mı? Her şey yalan burda Kamran Her şey yapmacık Ne diyordu şair: İnsan, insanı ya tamamlayamadı Ya tam anlayamadı Böyle bir çağın insanı olmak imtihan olarak hepimize yeter Onlara yalan söylemiştim. Bu hafif baygınlığın sebebi başkaydı, Çalıkuşu, o gün, ömründe ilk defa aç kalmıştı. İnsanlar vardır ki, menfaatleri müşterek olduğu için birbirlerini severler. Öyleleri vardır ki, mesela hayatları bir arada geçtiği için, yahut fikirleri, hisleri birbirine uyduğu için sevişirler. Fakat öyleleri de vardır ki, hayatları, fikirleri, hisleri tamamiyle yabancıdır. Fakat buna rağmen, yine birbirlerine karşı bir ruh incizabı duyarlar. Bence sevginin asıl makbul nevi budur. Ama ne yazık ki insan, Ancak kaybettiği, Yahut kaybetmek üzere olduğu şeyleri böyle birdenbire sevmeye başlıyor...