Çalıkuşu (Ona kapılıp gitmemek için bir kahraman olmalı...)

Vücudumun çirkin kabuğu altında sevgi ile, rikkat ile dolup taşan zengin bir kalbim varmış... Ne çare ki, kimse beni sevmemiş, kalbimdeki o taşkın memba kendi kendine kurumuş. Sevgilerim nefrete, kine, bedbahtlığa kalbolmuş. İnsanlar vardır ki, menfaatleri müşterek olduğu için birbirini severler. Öyleleri vardır ki, meselâ hayatları bir arada geçtiği, yahut fikirleri, hisleri birbirine uyduğu için sevişirler. Fakat öyleleri de vardır ki, menfaatleri, hayatları, fikirleri, hisleri birbirine tamamıyla yabancıdır. Fakat buna rağmen yine birbirine karşı bir ruh incizabı duyarlar. Bence sevginin asıl makbul nev'i budur... Bütün aşkların hikâyesi birbirine o kadar benzermiş ki...Çok mesuttun. Seviyordun, seviliyordun. Saadetin bu mertebesine çıkan bir insanın dünyadan istenilecek nesi kalabilirdi? Sevda insanı her şekle soktuğu gibi kahraman da yapar. İnsan, vakaların selinden kendini kolay kurtaramıyor...Ona kapılıp gitmemek için bir kahraman olmalı... Benim kabahatim düşündüğümü söylemekten ibarettir. Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç. Saadetin fazlası da bazen elem gibi, ümitsizlik gibi insanı hasta eder. Bazı gizli güzellikler vardır ki, ağır tesirli zehirler gibi yavaş yavaş kendini gösterir, tamamıyla anlaşılıncaya kadar aylar, yıllar geçer. Çünkü sevenler sevdikleriyle beraber geçirdikleri en mesut saatlerin farkında olmazlar. Daima daha büyük saadetler getirecek bir yarın ümit ederler... Ben, sade gökyüzüne bakarak hayret edenler, kâinattaki büyüklüğü zihinlerine sığdıramayanlar gibi birbirlerini sevebilenlere hayret ediyordum. Siz bana en uzak yıldızlardan daha uzaksınız. İşte hakiki yalnızlık budur. Mesela bir balığa ‘lütfen beş dakika denizden çıkınız da kumsalda oturalım…Sonra yine dönersiniz’ diyebilir misin? Gitmek, gitmek, gitmek… Pek güzel, pekala ama… Bu nazlı nazik kollarla hangi ufuklara kadar? Fakat benimki gibi insanlığın en derin, en karanlık yerlerinden gelen kaynağı belirsiz ağrılar için ne yapmalı? Siz yalnızlığın hakikî mânasını bilmiyorsunuz. İnsan yalnızlığı hariçte değil kendi içinde aramalı. Vicdanımın sesini daima dinleyeceğim. Kalbin gözleri, vücudun gözlerinden çok daha iyi görüyor. Ben, aşkın ne hayallere sığmayacak derecede güzel bir şey olduğunu bu gece anladım. Zaten söylemiştim ya...Gece onun gözlerinde başka bir dünyaya baktıktan sonra etrafımdaki şeylerde bir tat bulmak kabil değildi. Sen benim sarhoşluğumsun Ne ayıldım, ne ayılabilirim Ne de ayılmak isterim Başım ağır, dizlerim parçalanmış Üstüm başım çamur içinde Yanıp sönen ışığına düşe kalka giderim Bir şey var aramızda Senin bakışından belli, benim yanan yüzümden... Dalıveriyoruz arada bir İkimiz de aynı şeyi düşünüyoruz belki Bir şey var aramızda, Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek Fakat ne kadar saklasak nafile Bir şey var aramızda...Senin gözlerinde ışıldıyor Benim dilimin ucunda