Çalıkuşu (Seni içimde tutabilmek için, nefesimi bırakmaya dahi kıyamıyorum...)

Binde bir, içimde bir sevgi dalgası kabaracak olursa bu da ayrı bir felaketti. İnsan gibi sevmeyi, sevdiğimi güzel güzel okşamayı öğrenememiştim. Sevdiğim insanın üstüne bir canavar yavrusu gibi atılır, kulaklarını ısırır, yüzünü tırmalar, tartaklaya tartaklaya şaşkına çevirirdim. Zannettiğinizden ziyade kuvvetliyim. Fakat münasebetsiz bir şey yapmamdan korkmayın. Sen kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi? Bazıları vurulduklarının farkında bile olmazlar. Üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanarlar.Yara sıcakken acımaz. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret, nasıl yanıp yakılacak... Biz iki biçare insanız. İki derdi birleştirirsek, belki mesut oluruz diyordum...Yanılmışım. İnsan, ne kadar acı olursa olsun, bir mecburiyeti kabul ettikten sonra içine sükûn geliyor. Aradan yetmiş üç yıl kadar uzun, yetmiş üç gün geçtiği halde hâlâ o odayı gözümün önünde görüyorum. Ağaç yapraklarının içinden süzülerek giren bir ikindi güneşi odayı parlak bir hayatla dolduruyordu. Dışarıda kuşlar, ağustos böcekleri ötüyor, uzaklardan bir gramafon sesi geliyordu. Odanın içi karmakarışıktı. Bazen sevinince annem gibi, rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına...Benim de başımı sokacak küçücük bir evim olsun, kendim için bir reçel dolabı yapacağım. Doğru değil.Ümit verdikten sonra gitmek doğru değil. Soluk oldun bana… Seni içimde tutabilmek için, nefesimi bırakmaya dahi kıyamıyorum. Kalanlar unutursa gidenler ölür esasen. Seninle artık iki düşman bile değiliz, birbirini hiç, ama hiç görmeyecek iki yabancıyız. Kalp dediğin bilir imkansızlık şiirini, Bilir de, ya gözlerim? En yaralı yerim benim: Gözlerim Gözlerinsiz kalınca ben sabahı nasıl ederim? Dudakların yalan söylemeyi öğrenmiş ama gözlerin... Kararmaz mı bütün dünya bir ömür? Ya nasıl öğreteyim sendeki imkansızlığımı ellerime? Bir an bile kavuşmayan ellerimiz nasıl da yıkmakta bunca şeyi? Ne tuhaf... Oysa benim başım en çok senin göğsüne yakışırdı Başım ki, tam omzuna yatmalıktı Ben artık bu yetim başla hiçbir hayale ağlayamam... Sonra boynum...Dalından düşen bi yaprak... Mevsimsiz sürgün yedim senden ayrı bir ömre doğarak İnsan yalnız kalbiyle sevmez ki unutmaya ilk ordan başlasın Unutmak kör kuyu,unutmak dipsiz karanlık... Nerden başlamalı unutmaya seni bilmem ki? Senden başladım unutmaya kendimi... Desem ki ; ne aşk, ne imkansızlık, ne ayrılık Olmak istemiş de olamamış bir erik sancısı bizimkisi... Ümitsiz hastalıkların, mukadder felaketlerin son bir ilacı vardır: Tahammül. Elemlerde bir gizli şefkat var gibidir. Şikayet etmeyenlere, kendilerini güler yüzle karşılayanlara karşı daha az zalim olurlar. İnsan, daima gözünün önünde duran şeylerdeki değişikliği fark edemiyor. Saklamaya çalışmak nafile. Hangi yaşta ölürsek ölelim, tamamlanmamış cümlelerimiz olacak... Ben yine de ısrarla senin bahçende büyümek isteyen bir papatya olacağım. Susuz kalsam da, büyümek için uğraşacağım.