Çalıkuşu (Senin yüzünde insan ayna gibi kendini görüyor. Sana karşı, kimse için duymadığım bir his var içimde.)

Öyle sanıyorum ki kudret, yalnız güzel simaları değil güzel toprakları, güzel denizleri de insana gizli gönül azapları versin diye yaratmış. Öyle sanıyorum ki gece, bu kocaman dünyanın bütün evlerini birer birer dolaşarak ne keder, ümitsizlik varsa hepsini toplamış, getirip benim göğsüme doldurmuşlar. Acaba onu eskisi kadar sık görecek miyim? Zannetmem..Fakat ne ziyanı var? Hiç olmazsa bir kere bakışacağız, bir kere gözlerimiz birbirine tesadüf edecek ya... Seni sevdiğimden beri, ne asit yağmuru ne kırmızı kar yağar. Dökme ey göz eşkten gönlümdeki odlara su. Kim bu denli tutuşan odalara kılmaz çare su? Bilsen ki, kanım mavi, oluk oluk doluyorum senin bastığın ve gölgeni yüz sürdüğün toprağa. Nasıl ki, kendi canım yandığı zaman da pek ah-ü zara kapılmadan felaketi güler yüzle karşılayışım bana onun yadigârıdır. Odam, gönlüme benziyor. İlerleyen yaşıma rağmen orada da daima böyle sessiz bir hayatın işaretleri var. İnsanın ıstırapları, yattığı yataktan, etrafındaki eşyadan gelir. Ve yer değiştirmek, onlardan kurtulmak için en iyi çaredir. Sen gittiğinden gayrıdır, siyahım göğe ve beni içine alacak semaya üç çizgi koşuyorum gökkuşağıyla. Çok güzel bulduğumuz için, hiçbir zaman elimize geçmeyecek sandığımız şeylere karşı duyulan o ümitsiz ümit....Böyle sevmeseydim bu kadar ehemmiyet verir miydim? İstiyor ki, toprak olan her yanımda senli çicekler açsın gün ve hatta dün gece. Öyle bir fırsat kaybettin ki... Üzülme...Hiçbir şey kazanamadınsa, geçinmenin, yaşamanın ve tahammül etmenin ne olduğunu da mı öğrenmedin? Bu az kazanç mı? Ne zaman derin bir üzüntüye kapılsam gözlerim parlar, tavır ve hareketlerim neşelenir, içim içime sığmaz olur. Öyle sanıyorum ki yakın kimsesi ve başkalarına açılmaya kabiliyeti olmayan insanlar için bu daha iyi bir şeydir. Biraz gayret. Biliyorum ki, yaşamak için artık güler yüzden, cesaretten başka sermayen kalmamıştır. Sen kadife gibisin. Senin yüzünde insan ayna gibi kendini görüyor. Sana karşı, kimse için duymadığım bir his var içimde. Dolu dolu yaşa hayatı, dilini keşkeler sarmasın. Ve öyle birini sev ki; gündüz güneşe, gece yıldıza ihtiyaç kalmasın. Sevda şimdi kalbimden dudaklarıma çıktı... O artık, birini ötekinin unutturduğu buselerle bir nağme, bir tebessüm gibi yalnız dudaklarımda yaşayacak... Mamafih belki mesut olmak için asıl çare budur: Sevdayı dudaklardan öteye bırakmamak, zehir gibi kalbe inmesine meydan vermemek.