Çalışmak Yorar/ Ölüm Gelecek Ve Gözleri Gözlerin Olacak- Cesare Pavese

Evden kaçmak için, yolu geçmeyi yapsa yapsa bir çocuk yapar. Çocuk değil ki artık... Bütün gün sokaklarda bu adam, üstelik evden de kaçmıyor. Hani yaz ikindileri vardır, meydanlar bomboş uzanır batan güneş altında, Geçip gereksiz bitkilerle bir bulvar durur yalnız adam. Değer mi bunca yalnızlık, gittikçe daha yalnız olmak için? Boştur yollar, meydanlar yalnız gezildiğinde. Oysa bir kadın durdurmalı, konuşup da birlikte yaşamaya inandırmalı, Yoksa hep kendisiyle konuşur insan. Bunun için de, kimi vakit, körkütük olur geceleri Ve anlatır durmadan, anlatır yapıp edeceklerini. Gözleri, gözlerin olacak, Sabahtan akşama dek, gözünü kırpmadan, sağırcasına, eski bir vicdan acısı gibi saçma bir alışkanlık gibi... Boş bir sözden ayrımsız olacak gözlerin aynada kendini gördüğünden ayrımsız her sabah, suskun bir çığlık, bir sessizlik olacak. Ey sevgili umut, o gün biz de bileceğiz hem yaşam hem hiçsin sen bile, ey sevgili umut! Gözleri, gözlerin olacak Bir alışkıyı bırakırcasına Böyle ıssız meydanda bekleyerek, rastlanmaz elbette kimseye, ama dolaşırken sokakları durduğu olur insanın şöyle bir. Olsalardı iki kişi, başka olurdu ev, sokaklarda bile. Kadın olurdu, değerdi dolaşmaya... Gece kimsecikler kalmaz meydanda, Oradan geçen bu adam, görmez yararsız ışıklar içinden evleri Kaldırmaz artık gözlerini... Kaldırımları dinler yalnızca Doğru değil ıssız meydanlarda kalmak. Mutlaka yolda olmalı o kadın, Yalvarsan eve çeki düzen verecek.