Canım, Sevdiğim, Yüreğim/ Sevgi ve Dostluk/ Eskiden Bilmezdim Yalnızlığı/ Mutlu Olma Şansı- Yılmaz Güney

Bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin... Bu parmaklıklar, bu demir kapılar, bu hava, inan... Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü, Bazen bir serçe kadar güçsüzsem, bir nedeni vardır... Hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu? Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi… Güzel günler zorlu duraklardan geçer. Damla damla birikiyor insan, Damla damla... Bir gün akıp gideceğiz hayata... Duvarlar yıkılacak, bütün kapılar açılacak Benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur... Ve yine damla damla çoğalıyorsun içimde. Sen hiç ölümün gölgesinde özgürlüğü yaşadın mı? Kavgayı, bir yaprağın üzerine yazmak isterdim Sonbahar gelsin, yaprak dökülsün diye... Öfkeyi, bir bulutun üzerine yazmak isterdim Yağmur yağsın, bulut yok olsun diye... Nefreti, karların üzerine yazmak isterdim. Güneş açsın, karlar erisin diye... ...Ve dostluğu Ve sevgiyi, yeni doğmuş tüm bebeklerin yüreğine yazmak isterdim. Onlarla birlikte büyüsün bütün dünyayı sarsın diye... Eskiden bilmezdim yalnızlığı, Bir ağaç nasıl yalnız değilse ormanında, Bir çiçek kendi dalında… Eskiden bilmezdim yalnızlığı Yalnızlığın içinde şimdi, yalnız, Yalnız mıyım? Kopuk muyum dalımdan? Uzağında mı kaldım ormanın? Kimdir…Sardunyayı, yasemini Ve hanımelini sevmeyen kimdir? Gül fidanlarını kıran, Akşam sefalarına saldıran kimdir? İncir kuşlarını, Kumruları yok sayan kimdir? Erik ağaçlarından, Kiraz ağaçlarında, O ağaçların çiçek açmalarından korkan kim? …Adımlarını durdurmak için yüreğimi fırlatıyorum, Susuzluğunu dindirmek için, kan saçıyorum; Bir bir geziyorum ölümleri gecenin bakışları arasında Sabah göğe yelken açıyorum, gündüzler tanımıyor beni nasılsa. Aynalarda yürüyorum bazen, Martılarla düşüyorum denize; dudaklarımı siliyor acılar Soluk alışımı duyamıyorum Sokak lambaları gibi geç yanıyorum Gölgeler yürümüyor artık kıvrılan yollarda Kaç kuytuda paslanıyor yalnızlık? Üşüyorum. Hayat bize mutlu olma şansı vermedi, Biz kendimizden başka, herkesin üzüntüsünü üzüntümüz acısını acımız yaptık çünkü. Dünyanın öbür ucunda hiç tanımadığımız bir insanın gözyaşı bile içimizi parçaladı. Köpeklere ağladık, kuşların yasını tuttuk... Yüreğimizin zayıflığı kimi zaman hayat karşısında bizi zayıf yaptı. Aslında ne güzel şeydir insanın insana yanması… Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak. Ben bütün hayatımda hep üzüldüm, hep yandım. Yaşamak ne güzeldir aslında... Sevinerek, severek, sevilerek, düşünerek... Ve o vazgeçilmez sancılarını duyarak hayatın... Her şeye rağmen yaşayacağız. Yarın bizim çünkü... Biz öleceğiz ama çocuklarımız bırakacağımız mirası taşıyacaklar yüreklerinde... Ve onların yürekleri, bizim altında ezildiğimiz korkuları taşımayacak........