Canyelekleri Tavandadır- Özdemir İnce

Elimde boş bir gidişin melodisi Söyler dururum içimde Pardon Kimdi acılar? Yıpratamazlardı insanı bu kadar Ölümün diyeti ne? Hayatın ayarı kaç? Herkes kendi dünyasına daldı Geçti, geçmez dediğimiz zaman Kuşları unuttuk Yolu soruyordum rüzgâra Ben durdum, Yol yürüyordu Karar kesin Gemileri yakmıştım Gördüğüm şeylerin beni aşmasına dayanamıyordum Havanın, suyun, toprağın beni aşmasına dayanamıyordum Yaşamın hızının beni aşmasına dayanamıyordum Olmuyorsa zorlamıyorum. Eskisi gibi olmayacağını bildiğim halde, savaşmıyorum mesela. Olmayacağını anladığım noktada çabalamayı bırakıyorum. Tam o noktada, kimsenin hiçbir şeye değmediğini ve hiçbir şeyi hak etmediğini daha net görüyorum. Alışmamak için gözyaşı ve kedere, Ölmemek için o acıdan Yeni bir silah yarattım yaşamaktan 3 Basit kuralla yaşıyorum: Sevgi, eylem olmadan hiçbir şeydir Güven, kanıt olmadan hiçbir şeydir Ve özür, değişim olmadan hiçbir şeydir Ben de biliyordum gitmem gerektiğini Ama insan, binbir hevesle girdiği kapıdan apar topar çıkamıyor Aynı günü defalarca yaşayıp, bir ömrü, bir güne sığdırmaktan korkuyorum. Şiir okumayan insanların beni yerden yere vurmasından korkuyorum. Matematiği, tarihi, fiziği öğrenirken, insanlığı unutmaktan korkuyorum. Yüreğimde gezen insanların, başkasıyla gezmesinden korkuyorum. Kitap sayfalarının gazete kağıdı gibi sofraya serilmesinden korkuyorum. Dünyanın, son âşık olan insanının haberlere çıkmasından korkuyorum. İnsanların aynı evde yaşayıp, birbirine yabancı kalmasından korkuyorum İnsanı güldüren hatıraların sahtesini yapmalarından korkuyorum. Dertlerimi anlatan kelimelerin yetersiz kalmasından korkuyorum. Yıldızları izleyen insanların bir gün vazgeçmesinden korkuyorum. Güzel şeyler olup, tam mutluluğu yakalamışken, sıkılmaktan korkuyorum. Bugünler geride kalacak... Kalmayacak! Her gece, herkes bütün acılarını hatırlayacak- gözlerini kapattığında. Böyle olmasa, binlerce çeşidi olur muydu uyku ilaçlarının? Her şey yaralamak istiyor seni Her şey yaralanmanı istiyor senin İstiyorlar ki, Bedelini ödeyesin yürüdüğün dünyanın Acıtıyor bizi aşıp giden yaşam Direnmeyi öğreniyoruz yenik düştükçe Yorgun değilim ama geçen günlerden Artık geceye gözlerimi açarak bakıyorum Yorgun değilim geçmişten Şimdiden Gelecekten Bir yalnızlığım vardı, Gittikçe aşıyorum