จิต

คำว่าจิตนี่แหละ เป็นดวงใสเท่าดวงตาดำข้างนอก ใสเกินใส ปกติมโน ใจเป็นปกติ คือภวังคจิต จิตที่เป็นภวังคจิตน่ะ ใส เหมือนยังกับน้ำที่ใส ใสเหมือนยังกับน้ำที่ใสนะ จิตที่ใสนั่นแหละ เหมือนน้ำแดงเข้าไปเจือเสียแล้ว มันก็ปนเป็นนะซี นี่เป็นอย่างนั้นหนา เมื่อจิตระคนด้วยราคะ เหมือนน้ำแดงเข้าไปเจือเสียแล้ว เมื่อจิตระคนด้วยโทสะ เล่า เหมือนยังกับน้ำเขียวน้ำดำเข้าไปปนระคนเสียแล้ว จิตระคนด้วยโมหะ เหมือนน้ำตมเข้าไป ระคนเสียแล้ว ไอ้จิตใสนะมันก็ลางไป จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สุขที่สัตว์ปราราถนาจะพึงได้" ๑๙ กันยายน ๒๔๙๗