Cemil Meriç'ten Lamia Hanım'a Mektuplar 16-17

Kendimi bir mektupta seyrettim. Büyülü bir aynaydı bu. Bu aynada bütün paslarından arınmış ve tanrılaşmış bir Cemil Meriç vardı. Senin Cemil’in. Bu aynada ikimiz vardık. Eriyen, Dağılan, Kaynaşan ikimiz. Geçen devirlerde yaşamak, yani derinleşmek ve ömrü alabildiğine uzatmak. Başka ülkelerde yaşamak, Başka insanlarla acı çekmek, Başka insanlarla gülmek. Damlayken, denizleşmek. Ve an’a edebiyeti sığdırmak. Kalbini bütün heyecanlara açmak. Yani sınır taşlarını devirmek, Çağların ve politikaların sınır taşlarını. Bütün insanlığı aynı büyük aşk içinde birleştirmek. Sanatçının tek vazifesi vardır bence: İnsanları birbirine sevdirmek. İki insanı veya iki milyar insanı. Karanlıklardayım. Ve cinnetin sesi yüzümü kamçılıyor. Karanlıklardayım. Zindanımı aydınlatan tek ışık cıvıltılarınızdı. Yıldızım benim. Çöldeki kumlar gibi susuzum, canım benim, çatlayan topraklar gibi susuzum. Ve mektupların nisan yağmuru. Hind’in turnaları gökkubbeden dökülen damlaları toprağa düşmeden içerlermiş. Kelimeler, alnımı, ruhumu serinleten birer buse. Onları senin ellerin yazmış, güzel ellerin. Akşamı bekliyorum. Postacı geç uğruyor. Bu acılar, saadetin gölgesi. Bu acılar, vuslatın dikenli yolu. Bu acılar araf... Sen yıldızlarla dostsun, kumsalda böceklerin vardı. İnsanlar yabancıydı senin için. Benim için düşman. İkimiz de gurbetteydik. Karşılaşsak tanıyamazdık birbirimizi. Bana gülümsemezdin, ben çekinirdim yanına yaklaşmaya. Sen, bendeki tüm kaybetmişliklerin toplamı kendimi sana bölmelerden kalansın. Matematikten çakmayan hallerimin çıldırmış ruh hali, Öğrendiğim ilk türkçe kelimesin Yazarım daha...Bitmez seni anlatmalarım. Ben anlatırım seni de, sen anlar mısın bendeki kendini? Bir uçurum gibi büyüyen sükut, hayattan, ışıktan, ümitten kopuş. Nihayet gönlüme baharı getiren sesin. Kırık bir tekne, karanlık bir deniz. Ufukta sen olmasan, hayat denen bu yolculuk, bu rezil, bu pespaye, bu komik sürükleniş dayanılmaz bir çile olurdu. Kainatta farkına vardığımız her yeni güzellik, bizi hayrete düşüren bir keşif olup çıkar. Aa, deriz, tıpkı onun sesi, tıpkı onun bakışı, tıpkı onun kahkahası. Aşkın hazları, ilham ettiği korkular ölçüsünde büyüktür. Yalnız seninim. Yaşamak ilk sevgi ile, sevmek ile başlar. Doğumla, doğmakla değil. Yaşam da sevgisizlikle biter, ölümle, ölmekle değil. Ölmek kolay benim için, çünkü öldüğümü uzaktan kimse hissedemez. Ölüyor olmam acı verseydi, ölemezdim. Senden sonra artık kırmızı kırmızı değil. Gökyüzünün mavisi de mavi değil. Ağaçlar artık yeşil değil. Senden sonra bizleri utangaç ve kaçak kılan acıyı bile özlüyorum. Bekleyişleri, Vazgeçişleri, Şifreli mesajları özlüyorum. Görmek istemeyenlerin kör dünyasında kaçamak bakışmalarımızı.... Kapım her çalana açıldı. Bütün gözyaşlarını kuruttum. Başkalarında ve başkaları için yaşadım. Şimdi kendim yaşamak istiyorum. İnsanları ikiye ayırıyorum: Seni tanıyanlar, seni tanımayanlar. Seni tanıyanları ikiye ayırıyorum: Anlayanlar, anlamayanlar. Seni tanımayanlara yabancıyım. Seni anlamayanlara düşman. Yani birini bulduğunda, Kim olduğunu gören, Sana bazen senden bile çok inanan biriyle tanıştığında, Zeki ve becerikli olduğuna inanan, Sana bunu söyleyen biriyle tanıştığında, Ona sımsıkı tutunursun. Bırakmazsın. Kusurları olsa bile, Mükemmel olmasa bile. Kendini kaybetsen bile.