Cemil Meriç'ten Lamia Hanım'a Mektuplar 4-5

Lamiam, bana beyaz gelinlik entarinle geldin. Ve aşk, bütün günahlarını yıkamıştı. Lamiam, seven kıskanır. Fakat içim şükranla dolu. Takdisle dolu. Ormanda uyuyan güzelim benim. Bir çirkefe uzanmıştın. Şimdi göklerdesin. Gönlümün göklerinde. Büyük bir zaafım vardı.Seviyordum.Gülümseyen her kadını seviyordum, ağlayan her kadını seviyordum. Kadını seviyordum. Ve kadınlar gözleri bağlı geçiyorlardı.Kendilerini davet eden saadetin farkında değildiler. Önümde bir kadın durdu. Ve bu kadına 24 yılımı verdim. Benim hayatım da bu eğerlerle dolu.Eğer isteseydim. İstemedim. Değmezdi. Neye değmezdi? Küçülmeğe, yalvarmağa, yalan söylemeğe. Değmeyen neydi? İkbal, servet veya haz.Ama insan kaderini yaratan bu arzu. Kimin için isteyecektim? Benimle sefalet de güzeldi, açlık da. İkbale, beni kendisinden uzaklaştırabileceği için düşmandı. Kimin için neyi isteyecektim?Sessiz, uyuşuk, kendi kendine yeten bir hayat. Ve ebediyete yönelen bir ihtiras.Ebediyete ve kainata.Kelimeler dünyasının sultanı olmak.Zindanımda, hayır. Fildişi kulemde sanatın ve düşüncenin “gratteciel” inşa etmek.Kader buna imkân bırakmadı.Nemezis’in parmakları gözlerime uzandı.Ne yaşayabildim, ne yaratabildim. Hint, mukaddes kitaplar kadar vecit dolu bir kitap. Bir adam bir mısrayla ebedileşebilir. Kaç mısra kalmış Homeros’dan?Miltın’dan kaç mısra kalmış?Ama karanlıklardayım. Yaratmak yetmiyor bana. Kimin için yaratacağım?Şöhret, gerçek şöhret, mezarların üstünde yükselen güneş.Ben milyonlarca kalpte değil, bir kalpte yaşamak istiyorum. Bütün olarak, rakipsiz ve bir Tanrı gibi, bir Tanrı gibi değil,Tanrı gibi.Aşkın verebileceği en büyük saadet sevilen kadının ilk defa elini sıkmak.Musikinin verdiği haz gibi bir şey.Sen Ankara’dan ayrıldıktan sonra Fikret geldi.Ona seni anlatmak istiyordum. Kent restoranda içmeğe başladık.Şaşılacak bir anlayışsızlık gösterdi.Zil zurna sarhoş olduk.Ben bir daha görüşmemek üzere ondan ayrıldım. Dostlarım, beni kocaları mı sanırlar, nişanlıları mı,bilmem.Sevgimi paylaşmak istemezler. Ama seni sevmeyen, kalbimden uyuz bir köpek gibi kovulur.Seni sevmeyen dünyama giremez. Senin dışında her konu beni yoruyor.Evdeyim. Dışarda yağmur yağıyor.Herkes odada.Seninle başbaşa kalmak için İngiliz edebiyatına sığındım. Bu da bir sohbet.Sıkılmadın değil mi? Zaten bugün sesini duymayacağım.Nerede olduğunu da bilmiyorum.Gözü yaşlı bir hava. Ama ben bütün rüzgâra, bütün fırtınaya rağmen yine denize gideceğim.Yanan tenimi ancak dalgalar serinletebiliyor.Serinletebiliyor mu acaba? Yangın tekrar başlıyor. Hem de daha yaman, daha zorlu, daha zalim.Yalnızlığın bir nevi saadet olduğunu takdir et. Yalnızlıkta yalnız değilsin, inşallah zatürre olmam. Olursam da ne çıkar?Yaşamadan ölmüş sayılmam. Sana birkaç yazı yolladım. Hepsi de seninle dolu, onun için güzel, hasretinle dolu, özleminle dolu. Türkçe hiçbir devrinde bu kemale erişemedi. Tanrı yazsa bu kadar yazabilir. Zavallı ben...Seni tanıyıncaya kadar zavallı, seni tanıdıktan sonra zavallı.Görüyorsun ki, her satır bir feryat.Bir feryat değil, bir arzu..Mazimle de senin olmak istiyorum, her düşüncemle, her rüyamla, hatta her düşüncesizliğimle.Yazılarımı bilmelisin.Beni bütün olarak tanıdıktan sonra bütün olarak sevebilirsin. Istıraplarımı, hayal kırıklığımı, susuzluğumu ve sana olan ihtiyacımı anlayabilirsin.Şairler kaprisli olurlar, bazı taraflarıyla kadındırlar, kadındırlar çünkü bütündürler. Ve dikenlidirler gül gibi. Gülü dikeni ile seveceksin, dikeniyle,yani yazılarıyla.On gün sonrayı düşündükçe kalbim göğsümden fırlayacak gibi oluyor.Ve sonra diyorum, sonra..Cennetim, cehennemim benim, ne zaman büsbütün,ne zaman yalnız, ne zaman ebediyen benim olacaksın? Garip bir korku içindeyim. İnanıyorum ki, mikroskopik bir ihanet bu muhteşem rüyayı sona erdirecek.Hiçbir kadını düşünmüyorum. Hiçbir kadın sesi, içimi gıcıklamıyor. Yalnız seni yaşıyorum, yalnız seni istiyorum. Bütün zerrelerimle sadık kalmak istiyorum sana,sana,yani aşka. Sen, kalbi, bir gözyaşı kadar temiz ve bir çocuk bakışı kadar aydınlık bir insansın.