Cemil Meriç'ten Lamia Hanım'a Mektuplar 6-7

On gün sonrayı düşündükçe kalbim göğsümden fırlayacak gibi oluyor. Ve sonra diyorum, sonra...Cennetim, cehennemim benim, ne zaman büsbütün, ne zaman yalnız, ne zaman ebediyen benim olacaksın? Garip bir korku içindeyim. İnanıyorum ki, yapacağımız herhangi bir ihanet bu muhteşem rüyayı sona erdirecek. Hiçbir kadını düşünmüyorum. Hiçbir kadın sesi içimi gıcıklamıyor. Yalnız seni yaşıyorum, yalnız seni istiyorum. Bütün zerrelerimle sadık kalmak istiyorum sana, sana yani aşka. Tatsız bir sonbahar akşamı. Bugün sesini duyamayacağım. Kuşlar cıvıldayacak pencerenin önünde, ben küfredeceğim. Hayat kör bir kuyuya benziyor, sonu olmayan kör bir kuyuya. Yuvarlanıyorum. Sen, tutunduğum dal. Sen, dinlendiğim vaha. Sen, kaybettiğim ışık. Ve bu akşam sesini duymayacağım, bu akşam yine bitip tükenmeyen karanlıklardayım. Zift gibi, beddua gibi, ümitsizlik gibi. O kadar ıstırap çektim ki! Coğrafî kader, siyasî kader, biyolojik kader. Karanlıklarıma alışmıştım. Neden karşıma çıktınız? Dünyayı tekrar sevmek, dünyaya tekrar bağlanmak… Bu akşam yine sesinizi duymayacağım. Ve uğultular ve gıcırtılar. Radyodan şarkılar kanatlanacak, kahkahalar taşacak pencerelerden. Odamdayım. Kitaplarımı tanıyamıyorum, onlar da beni tanımıyorlar. Hepsi dilsiz. Düşüncelerimi kağıda geçirememek. Daima bir başkasına el açış. Buffon adında kayıtsız biri ''Deha uzun bir sabırdır” demiş. Ne kadar uzun? Yarım asır yetmez mi? Sonra? Çağdaş bir fransız “Deha, uzun bir sabırsızlıktır” diyor. Ne kadar uzun? Yarım asır yetmez mi? Sonra? Kitaplarım somurtuyor. Biliyorlar ki, dargınım. Yıllarca aldattılar beni ve ihsan ettikleri bir zerre ışık karşılığı nelerimi aldılar… Zaten kim aldatmadı beni? Lâl Ded okyanusta yüzen bir sandal. Okyanus, aşk. Üryan, yollara düşmüş Lâl Ded. Sevgiliye: “Gök de sensin, yerde sensin! Hem alansın, hem verensin! Hem çiçeksin, hem derensin!” diyor. Leyla bir tomurcuk, sen bir muhteşem gül. Leyla bir mısra,; sen bir destansın. Leyla bir kıvılcım, sen bir şafaksın. Leyla bir masal, Leyla yaşamayan, Leyla bir yarım. Hangi sevgili seninle boy ölçüşebilir? Lamiam benim. Sen doyulmayan, sen kanılmayan, sen rüya, sen gerçek. Artık yirmi beş yıl önceye dönmek istemiyorum. Senin yanında zaman yok. İstanbul’da insanlar vardı, uğurlarına her şeyimi feda ettiğim insanlar. Kitaplarım vardı, yıllarca onlarda gülmüş, onlarla ağlamıştım. İstanbul’da rüyalarım vardı, yaprak yaprak açılan, yaprak yaprak dökülen rüyalar. İstanbul’da zaferlerim, bozgunlarım, ümitlerim, hayal kırıklıklarım vardı...Ben vardım İstanbul’da. Ama bu dilber şehir tufan öncesi bir hatıraydı artık, bu ben yaşamıyordu. Trende yalnız sizi düşünüyordum, yoldaydınız ve ağlıyordunuz, trende yalnız sizi düşündüm, hayır düşünmedim, yaşadım. Seni kafamdan koparıp atamadım. Kafamdan ve gönlümden. Bazen bir utanç gibi içimdesin. Bazen bir zafer gibi. Ama hatıran hep buruk, hep yaralayıcı. Ağrı desem değil, sızı desem değil. Daha köklü, daha köksüz.. Sabahleyin 4.30’da uyandım ve sizi aradım. Neden bu trajediyi sona erdirmemiştik? Dudak dudağa ölmek, ebedileşmekti. Dün kollarımdaydınız. Yine ağlıyordum ama bir başka ağlayıştı bu. Gözyaşlarımı siz siliyordunuz, gözyaşlarımızı ben içiyordum, daha beraberdik. Hep öyle kalacakmışız gibi geliyordu bana, ayrılacağımıza inanmıyordum, inanamıyordum. Nasıl ayrılabilirdik? O kadar iç içe, o kadar tek insan, o kadar kaynaşmıştık ki. Dua bir kanatlanıştır. Sen en üçüncü yolsun. Üçüncü yol, yani saadet. Kâbustan hemen kurtulunmaz. Zaman zaman şımarık, zaman zaman nankör, zaman zaman bedbin görünüyorsam bu ıstırapların eseridir. Aradığımı, istediğimi buldum, ama şimdi yine yalnızım. Trajedi burada. 48 yıl ve 15 gün. Beklemek...Kaç yıl yaşayacağım daha? Kaç ay yaşayacağım? Benden çılgın bir neşe bekleme. Acılarım içinde mesudum. Saadet çatık kaşlıdır ve ciddidir. İkimiz de kasırgaya tutulmuşuz, aşk bu. Hele kırkından sonraki aşk. Yanlış anlama...