Çfarë Bëre me Atë që Zoti të Dha? Luka 19:11-27

Çfarë bëre me atë që Zoti të dha? (Luka 19:11-27)1. Kuptimi dhe qëllimi i ShëmbëlltyrësGatishmëria për largimin dhe kthimin e Krishtit: Dishepujt mendonin se Mbretëria e Perëndisë do të shfaqej menjëherë në tokë. Jezusi tregon se do të ketë një periudhë ku Ai do të largohet dhe do të kthehet përsëri si Mbret.Përgjegjësia e barabartë: Mbreti u jep dhjetë shërbëtorëve të tij të njëjtën vlerë (nga një minë), që përfaqëson besimin, shpëtimin dhe dhuntitë që çdo besimtar merr nga Zoti.Liria dhe tregtia: Urdhri i mbretit është i qartë: "Tregtoni derisa të kthehem", që do të thotë të vëmë në punë atë që na është besuar.2. Tri llojet e sjelljeve ndaj besimit dhe dhuntiveDedikimi maksimal (Shërbëtorët besnikë): Shërbëtori i parë dhe i dyti i shumëfishuan minat e tyre. Ata përfaqësojnë njerëzit që i binden Zotit, punojnë me besimin e tyre dhe japin fryt maksimal sipas aftësive që kanë.Pasiviteti dhe frika (Shërbëtori i lig): Shërbëtori i tretë e fshehu minën në një rreckë sepse kishte frikë nga mbreti. Ai përfaqëson besimtarët që "lihen në gjumë", nuk shqetësohen për rritjen e tyre shpirtërore dhe nuk japin asnjë fryt.Rebelimi dhe kundërshtimi (Armiqtë): Qytetarët që e urrenin mbretin dhe dërguan delegacion kundër tij përfaqësojnë njerëzit që dalin hapur kundër Zotit dhe nuk duan që Ai të udhëheqë jetën e tyre.3. Parimi i llogaridhënies dhe shpërblimitVlerësimi në gjërat e vogla: Mbreti i shpërbleu shërbëtorët besnikë duke i vendosur mbi qytete (dhjetë dhe pesë). Besnikëria në gjërat e vogla në tokë përcakton përgjegjësitë e mëdha në Mbretërinë e Zotit.Gjykimi nga vetë fjalët tona: Shërbëtori i lig u gjykua nga vetë goja e tij. Pasiviteti i tij nuk kishte arsyetim, sepse ai mund ta kishte futur paranë të paktën në bankë për të marrë interesin.Ligji i shumëfishimit shpirtëror: Atij që ka dhe prodhon fryt, do t'i jepet akoma më shumë; ndërsa atij që nuk prodhon, do t'i hiqet edhe ajo pak që ka.4. Sfidat praktike për jetën tonë sotRreziku i shtirjes dhe kërkimit të meritave: Njerëzit shpesh kërkojnë vlerësim dhe respekt nga të tjerët duke thënë "A e di kush jam unë?", në vend që të paraqiten përpara Perëndisë thjesht dhe me përulësi ashtu siç janë.Gjërat kalimtare si "zot" të jetës: Paratë, rroga dhe kujdesi fizik janë të nevojshme, por ato bëhen të dëmshme kur zënë vendin e Perëndisë dhe na marrin gjithë kohën, duke na lënë pa fryt shpirtëror.Pranimi i këshillës jo si sulm: Kur na drejtohet gishti për një gabim, shpesh kalojmë në mbrojtje dhe sulmojmë tjetrin (p.sh. rasti i përdorimit të telefonit), në vend që ta përdorim fjalën e Zotit për transformim personal.KonkluzioniÇdo gjë që kemi në këtë jetë është kalimtare dhe na është dhënë në mirëbesim nga Perëndia. Zoti nuk kërkon nga ne më shumë se sa aftësitë tona, por Ai kërkon besnikëri dhe fryt aty ku jemi. Besimi ynë nuk duhet të mbetet i njëjtë si në momentin e parë; ne kemi nevojë të rritemi, të punojmë dhe të transformohemi çdo ditë, në mënyrë që kur Zoti të kthehet, të jemi shërbëtorë të denjë përpara Tij dhe jo njerëz pasivë që e kanë kaluar jetën në gjumë shpirtëror.