چرا جمهوری اسلامی صلاحیت نقد تبعیض در دیگر کشورها را ندارد؟

جمهوری اسلامی از آغاز تاسیس خود، ایدئولوژی‌ای را دنبال کرده است که در آن مفاهیم مذهبی و سیاسی در هم تنیده‌اند و اغلب به‌عنوان توجیهی برای خشونت‌ورزی و جنگ‌طلبی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. بخشی از این جنگ‌طلبی، ریشه در قانون اساسی جمهوری اسلامی دارد. در اصل ۱۵۴ این قانون آمده است که جمهوری اسلامی از «مبارزه حق‌طلبانه مستضعفان در برابر مستکبران در هر نقطه از جهان» حمایت می‌کند. این بند به جمهوری اسلامی مشروعیت قانونی برای دخالت در امور داخلی دیگر کشورها و حمایت از گروه‌های شبه‌نظامی و تروریستی در خاورمیانه و فراتر از آن می‌دهد. جمهوری اسلامی با استفاده از این اصل، به حمایت مالی و نظامی از گروه‌هایی مانند حزب‌الله در لبنان، حوثی‌ها در یمن، و دیگر گروه‌های نظامی در عراق، سوریه و فلسطین پرداخته است. این گروه‌ها با ارتکاب خشونت و اعمال تروریستی، به بی‌ثباتی منطقه و تشدید تنش‌ها دامن زده‌اند. جمهوری اسلامی این حمایت‌ها را تحت لوای «دفاع از مظلومان» یا «مقاومت در برابر استکبار» توجیه می‌کند، اما در واقع، این اقدامات به گسترش خشونت و بی‌ثباتی در منطقه منجر شده است. رهبران جمهوری اسلامی بارها به‌طور علنی خواهان نابودی اسرائیل شده‌اند. این‌گونه اظهارات و سیاست‌ها نه تنها به تشدید تنش‌ها میان ایران و اسرائیل انجامیده، بلکه بر صلح و امنیت جهانی و کیفیت زیست ملت ایران نیز تاثیر منفی گذاشته است. در جریان اعتراضات مردمی، یکی از شعارهای برجسته «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» است. این شعار به‌روشنی نشان‌دهنده نارضایتی مردم از سیاست‌های خارجی جمهوری اسلامی است که منابع کشور را به جای رفع مشکلات داخلی، صرف حمایت از گروه‌های خارجی و تقویت جنگ‌طلبی می‌کند. شعاری که با طعنه و کنایه شخص رهبر جمهوری اسلامی مواجه شد. این شعار به معنای مخالفت با تخصیص منابع مالی و سیاسی کشور به بحران‌های خارجی و در عوض، اولویت دادن به مسائل داخلی ایران است. مردم ایران با این شعار خواهان تمرکز حکومت بر بهبود وضعیت اقتصادی و اجتماعی داخل کشور هستند و مخالف هزینه‌کردن منابع برای حمایت از جنگ‌ها و گروه‌های نظامی در کشورهای دیگر.