Çıkrıkçılar Yokuşu- İlhan Berk/ Dünya Lekesi- Seyyidhan Kömürcü

Yüzünü alıp çıktım Öğleye doğruydu Yağmur yağıyordu Ben iyiyim de, kalbim delik Ben iyiyim de, burası doğu Gördüm Nereye gitsem, Ben dik, Gölgem kambur Dedim Belki de bir yutkunma yeriydi hayat O avlu O dam O çocukluk... Dedim belki de bir yutkunma yeriydi dünya Kalbime kaçıyor sesim Bak kendimin devamı değilim ben Yüzümün devamı değil gövdem İşte bak Burda da birazım Ve zaten her yerde biraz Üç çizik attı kalbime doktor Her sabah aç karnımla üç kere seni unutmalıyım sandım Sessizce alnından indim Bıçak çektim dünyaya Sonra birdenbire büyük bir sessizlik oldu Bu dünyadan İlhan Berk geçti dedim, Yürüdüm Aslında bana herkesin uzağı var dendi Herkesin ''uzak'' adında bir masalı İnandım Dedim Kırk sesle yıkansam da, gitmez kalbimden sesin Seni kırk kez sordular Bilmiyorum dedim Biliyordum... Dedim Mutlaka masaldır bazıları Gidip gördüm dünyanın öbür ucu da Yağmurun ıslattığı orman da Dünyada çok önemli şeyler oldu Kim bilecek? Bir dağda, bir rüzgar taşı küçültüyordur Kim bilecek? Ufalanıyorumdur Hem ölmedim yüzükoyun Hem alnımda yeryüzü Ölürüm dediğim yerde ev yaptım Bazen gidilirmiş... Gitmekle ilgili şiirler okunurmuş ya da Uyudum, uyandım, uyudum, uyandım Başkasının ayaklarıyla devam ettim dünyaya Dünyaya inanmış bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana Dedim belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya Bir ömür ağrıma gitse de, dünyadan oluşmuş harfler Yarım dalgın, ve kusurlu geldim ben buraya Sonra sonra anladım İnsan, ancak güzel bir acıyla kalabilirmiş dünyada Kalıp sana baktım Kalıp sana bakmak oldu dünya