Çileci- Nikos Kazancakis/ Dile Gelen Taş- Samiha Ayverdi/ Sözler- Sina Akyol

''...Birisi içimde yükselmekte, tökezlemekte ve seslenmekte: "Yardım et!" İşte o büyük dönüm noktası, yürüyüşün özdeyişidir. İç organlarını parçalayan sol çığlığı işitmezsin, merak etme...Seninle kendimi bulur, kendimi kaybederim. Bu iki yoldan hangisini seçeyim? Birdenbire seziyorum ki, tüm yaşamım bu karardan ötürü askıda; Evren'in tüm yaşamı askıda. Bu iki yoldan, yokuş yukarı olanı seçiyorum. Neden mi? Yokuş yukarı olanı seçiyorum, çünkü oraya doğru itmekte yüreğim beni. “Yukarı! Yukarı! Yukarı!" Bağırmakta yüreğim. Geliyorum. Beni çağırdığın yere geliyorum. Cennetten bir ses duydum. Beni dâvet eden sen misin? Cehennemden de kulağıma bir ses çarptı. Bana oradan da seslenen gene sen misin? Geliyorum. Çağırdığın yer neresiyse oraya geliyorum. Konuşmaya korkuyorum. Kanatlarla donanmışım, yüreğimin acımasız çığlığını birlikte boğmak için bağırmakta, türküler söylemekte, ağlamaktayım. Beni bu dünyâ tuzağına kim düşürdü? Sana rastlamak, seninle karşılaşmak için mi ayaklarım bir gizli ağa takılıp şu cihâna yuvarlandım? Bana bu çalkantılı yüreği kim verdi? Suların bile uyuduğu bu dünyâda, gece gün demeden, sana akmak için mi, durulup yatışmaz oldum? Ne zaman doğdum, ne zaman büyüdüm? Doğmaya da ölmeye de inanmadığımı açığa vursam ne olur? Dünyânın beşiğini sallayan âhenk, şu hayat durağında, payıma, senin sesini kim düşürdü? Şunu da söyle... beni bu dünyâ çarkına kaptıran da kimdir? İyi değilim, katkısız değilim, sessiz değilim. Dayanılmazdır mutluluğum, mutsuzluğum. Dile dökülemez sesler ve karanlıkla doluyum...Ama sen çığlığı işitebilirsin...Işık değilim, geceyim...Ama bir ateş ki, yuvalanmış iç organlarımın arasına. Ben ışığın yediği geceyim.''