Cinayet Kışı/ Dağ- Birhan Keskin

“Bir kereye mahsus yaşanan her an, kendi hatasını bir daha düzeltilemeyecek biçimde içinde barındırır” Bana kanatlarımı bıraktırdılar, Bana ihaneti öğrettiler. Başka haber yok. İkiye bölünmüş bir bütün gibi yaşadım Bir yanım, öbür yanıma düşman Sağımda kızgın kumlar gezdirdim Solum üşüyor eski bir anıdan... Mum: alıngan. Kendi ateşiyle kendini yok eden yumuşakça. Erimek üzere varsın, kaderine inanırsın. Ölürken fark edilmez, ışığın solduğu zamansın. Bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum... Ve insan, acıdan ölür bir gün. Yüzümde taşıdığım kuyu, soğuk iklim, Ağır yaprak, tenimde durup dönüp dokunduğum yük Yağmurun aramıza çektiği perdeyi yırtıyorum... Geçiriyorum göğsümdeki uykunun sarmaşığından Birazdan dünya beni unutacak... Ben onu anlamıyorum... Soğuk iklim, Durup dokunduğum... Dönüp seni ben de unutacağım. Sabahın karşısında konuşmak ne zor! İncecik kül gibi kalıyorsun, Dağ, susmaya giden yolu biliyor Sen bilmiyorsun Taş yarılıyor, bir çiçek için yol veriyor Kısacık konuşuyor çiçek: ”Dünya” diyor. Yeryüzü karşısında konuşmak ne zor... Derin denizlerle, soğuk denizlerle Tuzla, dalgayla boğuştuydum ben... Kendi içine kıvrılmış, rüyasını unutmuş İnsan ölüyorsa, acıdan ölür bir gün Kendine bir daha uğrayamadığından, Koyduğu yerde durmayışındandır hayatın Hatanın dönüşsüz oluşundandır... Bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum Ve insan, kanatlarından ayrılır bir gün...