''....Çünkü beni öp dersem, gidersin diye susuyorum...''

Sana söyleyemediğim şeyler var Kocaman bir mevsim devrilirdi içimize Dünya hafta sonları da anlaşılmazdı Sana söyleyemediğim şeyler var Kırmızı bir mumdun şamdanına yakılan Hayata benzeyen bir yanın vardı Bakımsız bir bahçe görüntüsüydün Yüzünün çitlerini onarırdım Çiçeklerini sulardım Ruhunu beslerdim arsenikle Tam yükselirken, öperdin ruhumu sen Mavi kuşlar düşlerdim Mavi çocuk mezarları Mücevherler mavi İhmal edilmiş çocukluğun, yoksulluğu yüzünde taşırdı Yüzünün titrek sesini kimse dinlemezdi İçime dokunan bir halin vardı Yalnızlığı kazısam, altından vahşi bir puhu kuşu çıkardı Ama artık biliyorum Ertelenmiş her yolculuk, varmanın büyüklüğünden Bir insan öğreteceğim sana. Öğrenmek istemiyor musun? Halbuki eteklerinden tutuyordu İstanbul Bir insan verin bana diyordu Bir insan ver diyen İstanbul lanete uğruyordu Lanete uğrayan, bir insanın lanetine uğruyordu Bu kumlar bir zamanlar kayaydı Karşıki adalar bu yandaydı Bir yıldız eksikti gökte Gök bunun farkındaydı. Pencere buğusuna ismimizi yazdım Gittim çayın altını kapadım İşte zamanın da, Aşkın da tarifi bu kadar... Çay soğur, Yazı uçar Önemsiz, önemliyi eskitiyor. Gözümle görüyorum eskidiğimi... Ya farkıma vardığında farkın kalmamış olursa? İnsan, kaldıkça küflenir Gidemedikçe çürür. Belki açacak bir şeylerim vardır Çiçek? Ne biliyorsun? Belki konuşacak birkaç söz kalmıştır Hiç görmediğim bir şehre beni çağırdın. Bir evden bahsettin, bir bahçeden, başka türlü esen bir rüzgârdan. Artık inanmamaya yeminliydim. Güvenmeye küs, sevilmeye hevessiz, bağlanmayla kanlı bıçaklıydım... Çünkü bir çiçek solmuşsa, koklandığı içindir Rengini dünyaya bıraktığı içindir Bunu bildim... Çünkü seni sevdim Yaşamak, bizim için dokunaklı bir şarkı değil ki. Dünya duracak, ama sen durmayacaksın. Zaman bitecek, ama sen bitmeyeceksin. Bir gün bütün çiçekleri solacak bahçelerin, yıldızlar ışık vermeyecek. Güneş doğmayacak hiç... Ama sen solmayacaksın, sen eksilmeyeceksin. İnanmak, seni düşündükçe söylediğim bir şarkı olmalı dudaklarımda. İnanmak, gökyüzünün en karanlık zamanında bile görebileceğim bir yıldız olmalı. Dağlardan, denizlerden esen serin rüzgârlar gibi, senden gelen bir şey olmalı inanmak. Anılar diyor arka koltukta bir adam, Bugün anılar nasıl da düş değeri kazanıyor! Beni güzel hatırla Çünkü beni öp dersem, Gidersin diye susuyorum Her şey ondan susuyor biraz Burası ondan sessiz Mesela senin yüzünün sessizliği, beni öpmemenden Benim ağzım, uzun zamandır öpülmediğinden sessiz İnsanın insana ihtiyacı var, biliyorum. Benim sana ihtiyacım var, biliyorum. Diktiğin söküğü kesme...Üflediğin yeri deşme lütfen. Senden beni hayata bağlamanı beklemiyorum. Nasıl koptuğumu anla yeter! Tanır gibi bak bana... Açık Kalp Ameliyatı- Güven Adıgüzel/ Bir İnsan Var Bildiğim- Fatih Ağar/ Mayıs Giremez- Küçük İskender/ Sahibine Uğrayan Mektuplar- Ümit Yaşar Oğuzcan