Çürük Ceviz/ Mektup- Dürdane Aksoy

Duymadığın yerdeyim, dillerim lal Kalemim çürük ceviz Yazmaktan aciz iki kelam, Üzerime yıkılmış bir hayal Bir yuva, bir ev, bir hayat var. Ben bir sarhoş yaprak, divane rüzgar Savrulup dururken kimsesiz Sana her gün mektuplar yolluyorum, dilsiz… Çınar yaprakları topluyorum her gün sokaklardan Toprağına yağmur yağıyor, ben ıslanıyorum… Özlemekten dişimi sıktığım geceler var Geçer diye geçsin diye beklediğim geceler Özlemekten bi’çare düştüğüm geceler var Peki ya sen? Hangi karanlığın çiselediği yağmur, Hangi bardağın taştığı yersin? Bazen, Bir ışık doluyor odama Eski zamanlardan kalma bir koku sarıyor dört yanı Bir kül tablasında senin izmaritin tütüyor Usul, yarım, sarı… Demek ki diyorum, böyle deliriyor insan Demek ki, böyle hayatta kalıyor Demek ki böyle alışıyor yalnızlığa… Ben çok kez karanlığa yenik düştüm Karanlık bulaştı tenime.. Ben bu kainatın çorak topraklarında, Başıbozuk bir alfabeydim Yalnızlık... Yaşımın yarısı, yaşamımın aynası Bir yanım vardı oysa, Yakın sayılırdı iyiye. Sonra yer, sonra gök Sonra denizler yarıldı Sonra her şey bölük pörçük Sonra kaybolmuş bir çocuk gibi Benimle karanlığa hükmeder misin? İnsan o loşlukta, Önünü göremiyor... Ve sandığından çok daha karanlık… Sen belki bir yol yorgunu Sırtında dünyanın yükü… Gel… uykun var biliyorum...uyu... Denizler çekene kadar suyunu, Değiştirinceye kadar insan yedisindeki huyunu, Dökülene kadar gökten yıldızlar, Ve Dağların yürüdüğü güne kadar, Uyu... Göğsümde uyu... Biliyorum Kendini bırakman için güvenmen gerek Fakat sandığından çok daha güçlü kalbim... Yalın ayak büyüyen bir çocuk Koşturuyor sokaklarımda Ben artan puzzle parçası gibi, Bir yerlere inatla uymaya çalışırken Sana her gün mektuplar yolluyorum dilsiz, dudaksız… Saçlarından çınar yaprakları topluyorum her gün Güzel sözler koyuyorum ceplerime bir de… Şimdi gittiğin yerde beni bekle Saçlarından çınar yaprakları düşüyor Hava soğuk belki, üşüyorsun Toprağına yağmur yağsa ben ıslanıyorum… Yalan yok, bazen seni kıskanıyorum.