Çürüyen Otlar- Cahit Külebi

Bilinmez hangi şehirde Yaşarsın aşktan habersiz, Küçük çakıl taşım, nasıl bulayım? Kaybolmuşsun bir kocaman nehirde. ''Bu kimin çocuğu?'' der, seni görenler. ''Benim çocuğum.'' diye, sesim gelir uzaktan. Bunca kötülüğü bağışlatır bakışın, Yanakların kızarır ağlamaktan. ''Bu kimin çocuğu?'' der, seni görenler. ''Benim çocuğum, diye, sesim gelir uzaktan. Bunca kötülüğü bağışlatır bakışın, Yanakların kızarır ağlamaktan. Sen orada, ben burada, Birbirimizden habersiz, Ayrı yaylalarda yeşeren otlar gibi Bekleye bekleye çürüyeceğiz.. Senin oturduğun şehirde Gökyüzü mavidir benimkinden, Çiçekler daha taze, Kuşlar bile güzeldir birbirinden. Şarkılar daha neşeli, daha mahzun, Akşamlar daha garipsi, Umut alabildiğine geniş, Umutsuzluksa denizler gibi; Trenler bile daha sevinçli, Daha kederli gelir gider. Gençler bütün haşarı, Yaşlılar büsbütün kederlidirler. Kadınların sütü daha gür, daha ak Çocukların iştahı, yerinde, Gemiciler bile daha sarhoştur Doğup büyüdüğün şehirde. Garibim! Nazlım! Öksüzüm! Hayal rüzgarlarıyla emzir beni de, Uzak ya, kokunu duyuyorum, Gül gibi açıldığın şehirde...