Dağ Köyü- Ceyhun Atuf Kansu

Ben bir gün bu dağ köyünde,görülecek en güzel şeyleri gördüm. Vâdiden geçen demiryolu pırıl pırıl parlıyordu, Irmak kıyısında bir istasyon, Marşandizi ağırlıyordu. Ben bir gün bu dağ köyünde duyulacak en güzel sesi duydum, Rüzgâr, yüzyıllık ağaçların kalbinden, Meşelerin, köknarların gizli sazlarından haber verdi, Yitmiş ormanların acısını dinledim Ben bir gün bir dağ köyünde Bakılacak en güzel şeye baktım. Dağ havasında, geniş yapraklı ümitlerin üzerine Yattım, gökyüzünün altına Hiçbir çağda bu kadar mavi olmamıştı, Baktım da, vuruldum maviliğine. Ben bir gün bu dağ köyünde Sevilecek en güzel şeyi sevdim. Ağaçtan, kerpiçten, Barınakları içinde doğan, yaşayan, ölen, Vatan dediğimiz toprağı emeğine mülk eden, Halk denen milyonları sevdim yenibaştan. Ben bir gün bu dağ köyünde, Düşünülecek en güzel şeyi düşündüm. Köy okulları dedim, dünyamızı dünya eden, Bilgiler uğruna vurulmuş turnalar gibi Çırpınır, çaresizlikten ve sevgiden, Düşmüş köy çocuklarının önüne bir öğretmen. Ben bir gün bu dağ köyünde Bulunacak en güzel şeyi buldum, Kayalardan sızan sularda ne vardı? sular ne diyordu? Dağların hikâyesi kahramanların hikâyesine benzer, Gizlemiyordu dağ cevherini, yağmurdan, kardan aldığını Sebil gidiyor, kuşlara, kurtlara, insanlara veriyordu. Ben bir gün bu dağ köyünde Söylenecek en güzel şeyi söyledim. Üstüne ay ışığı düşmüş bir tepede, Bilge ve cesur kalbiyle, hürriyet, Bütün insanlığın ateşini yakıyordu, Ben bir gün bu dağ köyünde Varılacak en yalın gerçeğe vardım. Elli hanesiyle gömülü kalmış, unutulmuş, Yatmış tabiatın kurduğu en güzel yatağa Acı rüyaların gecesine örtünüp köy, Dağ güneşinden habersiz uyumuş.