Dalgın Çalgılar- Murathan Mungan

...Dalgın çalgılar gibi duran akşamüzerleri. ...İncir kokan gece sokağı... ...Sonra yüzündeki sabahın ilk ışıkları... Yağmurlara çıkamazdın Günler gölgelenirdi kendiliğinden Sonra günler üst üste Üst üste düşerdi yeniden Bütün gün güz bahçelerine uğradım Gözlerinde sarmaşık, ıtır, su zambakları Ellerine karacalar inerdi Güneş yanığı perdelerde Eteklerine kuşların konduğu sedir Pamuk akı örtüler Suyu hiç eksilmeyen sürahinin ışığı Asılı kalırdı zaman Ölümsüz sanırdık kendimizi Kızılı erken düşen ikindilerde Bir daha hiç dağılmadı karanlığım Kalktım gittim ağarmış örtülerin altındaki zamandan Uzakları denedim. Uzaklıkları ölçtüm kendimle Dudaklarım yakamozlar gibi şaşırırdı. O uzak çalgıların eşliğinde Belleğin zalim uçurumları Her gittiğim haritada yerini alırdı Patlamış serin güller olurdu, ıslak badem, tuz Arasaydılar büyümemiş bir sevinci bulurlardı belki Çok yoklanmış yüreğimin bir yerinde Uzun bir yolculuk gibi yaşadıkları Kısacık sokaklardan vazgeçselerdi Ben oradayken, Belki de hâlâ orada olurdum ben Kendime yazdığım hayadan Ayıklamakla geçmezdi ömrümün Yaprak zamanı Bir ben söylerdim kuytu akşamlarda Dalgın çalgıların unuttuğu şarkıları Sürgüne açık kapıların eşiğinde Çok oyalanmamalı insan Mevsimler kullanıldıkları yerde kalmalı Varlığı kendinden taşan yaz hayvanlarıydık bu bahçede Anlamıştık dağılacağımızı Perdeler artık başka güneşleri saklayamazken Bu sefer kalan eşyalarımı da topladım Yeni yollara çıkılamazmış sanki Durup geçmiş bir kavşakla ödeşmeden Bir tek yanıma bu çalgıyı aldım.