De autonome Wiehnachsmann

Wat löppt de Tied, ne. Näste Week is al weller Wiehnachen. Weer dat ni jüst erst? De Wiehnachsmann is wohrschienli al düchti in Stress. He mutt je allns in sien Sack kriegen, wat he düt Johr ünner de Dann’bööm packen schall. Dorbi froog ick mi, wat de Wiehnachsmann ni ook mol mit de Tied gohn will? De kunn doch elektrisch fohrn. Nohaltig, ümweltfründli, modern, vörbildli. De Autos fohrt je bald ook al ganz vun alleent. Dor seggt man blots noch: „Fohr mi mol dor un dorhen.“ Un zack, geiht dat los. Över sülmsfohrn’de Autos heff ick annerletzt ook mit mien Fründ Piet snackt. Piet is fröher Buuer ween. He hett mi ut sien Erfohrung bericht‘ un dormit hett he mien Weltbild düchti oprüttelt: „Dat mit dat autonome Fohrn“, seggt he, „dat is doch kol’n Kaffe. Dat hett dat för hunnert Johr al geeven.“ Erstmol wull ick dat natüürli ni glööven, denn dormit dat vun alleent fohrn kann, bruukt so’n Fohrtüüch doch Sensor’n un Kameras un all so’n figelienschen, niemodschen Krom. Dat mach ween, hett he seggt, overs liekers gung dat fröher al. Mit Peer un Wogen! Wenn man mit sien Kutsch‘ fröher no’n Krog henforht is un dor no’n Stammdisch duun weller rutkeem, denn hett man sick eenfach op sien Woog‘ sett, „hü“ to de Peer seggt, un de hebbt een denn ganz vun alleent, ganz autonom, no Huus trocken. Kameras hebbt se twee Stück in Kopp, Senor’n an de Fööt un an Strom anslüüten mutt man ehr överhaupt ni. Schull man ook ni. Mit ’n beten Hober un ’n Ammel Woter sünd de tofreeden. Hmm. Wo Piet Recht hett, hett he Recht. Denn kann ick ook verstohn, worüm de Wiehnachsmann jümmers noch op sien Rentiern sett. De künnt je sogor fleegen. Besopen ut’n Krog kümmt de Wiehnachsmann wohrschienli eher selten, overs wenn he no de Arbeid trech is mit Jack un Büx un no’n Nordpol trüch will, denn seggt he seeker ook eenfach „hü“ to sien Tiern. Na denn wüllt wi dat ook so loten. So hoop ick, dat de Wiehnachsmann un sien Tiern ook no Jüm henfinnd‘ un wünsch Jüm al mol ’n frohed Fest...   In düssen Sinn