De DNA-match in de zaak Marianne Vaatstra

Even na vijf uur in de ochtend van 19 november 2012 schrikt heel Nederland wakker van vijf woorden in hoofdletters: honderd procent DNA-match. Dertien jaar eerder, in de meinacht van 1999, werd de zestienjarige Marianne Vaatstra vermoord teruggevonden in een Fries weiland. De dader liet één spoor na: zijn DNA. Maar dat paste op niemand. Terwijl de zaak koud werd, vergiftigde de verdenking een hele streek. Bewoners van een nabijgelegen asielzoekerscentrum werden beschuldigd, bedreigd en weggepest. Mariannes vader Bauke gaf niet op. Dertien jaar lang streed hij voor één ding: een grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek, waarbij de dader gevonden kon worden via een broer, een vader of een neef. De wet stond het niet toe, tot april 2012. Ruim zevenduizend mannen uit Noordoost-Friesland stonden vrijwillig hun DNA af. En diep in die stapel monsters zat geen verre verwant, maar de moordenaar zelf: een vijfenveertigjarige veehouder uit Oudwoude die al die jaren gewoon tussen de mensen had geleefd. In dit Beslissende Kwartier reconstrueren we de vijftien minuten waarin dertien jaar onzekerheid werd weggevaagd, van de tweet van Peter R. de Vries tot de persconferentie van het Openbaar Ministerie. Een keerpunt in de Nederlandse rechtsgeschiedenis, dat liet zien hoe wetenschap kan zien wat mensenogen niet konden. Wat als die wetswijziging er nooit was gekomen?