De Hezbollah-factor

Op 21 oktober 1983 kwamen bij een aanslag op een kazerne op het vliegveld van Beiroet 231 Amerikaanse mariniers om het leven. Het is voor het corps mariniers nog steeds de meest dodelijke dag sinds de slag om Iwo Jima, een Japans eilandje, in februari en maart 1945. De aanslag in Beiroet werd gepleegd door een groep die zichzelf ‘Islamitische Jihad’ noemde. In 1985 werd de naam gewijzigd in Hezbollah. In mei 2003 vonniste een Amerikaanse rechtbank dat Iran verantwoordelijk en aansprakelijk was  voor de aanslag in Beiroet, aan de hand van bewijs dat de orders en de financiën uit Teheran kwamen. Dat alles maakt Hezbollah een aardsvijand van de VS. Het verklaart de houding van president Trump tegenover de Israëlische premier Netanyahu. Trump is woest over de verbreking van het staakt-het-vuren door Israël en Iran. Maar over de noodzaak van een bestand tussen Israël en Hezbollah is hij iets milder. Hij vindt dat het moet, maar snapt ook de koppigheid aan Israëlische kant wel. Hezbollah blijft het noorden van Israël bestoken, en Netanyahu heeft de illusie dat hij die vijand kan uitschakelen, nu weer met een aanval op de stad Tyrus. In oktober zijn er in Israël verkiezingen, en Netanyahu’s kansen nemen volgens de peilingen af. Door opnieuw de kaart van de ‘veiligheidspremier’ te trekken, hoopt hij met de slag tegen Hezbollah de kiezer aan zijn kant te houden. Ook dat voelt Trump mee, want zijn partij dreigt bij de tussentijdse verkiezingen van november de meerderheid in het Congres kwijt te raken. Dat maakt het voor Trump een binnenlands politiek probleem. Iran laat keer op keer zien de slimste te zijn. Trump heeft geen enkele van zijn doelstellingen bereikt, maar de energiecrisis als gevolg van de afsluiting van de Straat van Hormuz zet de economie van zo ongeveer de hele wereld op haar kop. Als de brandstofprijzen niet snel dalen, en als Trump zijn belofte – geen lange oorlogen – breekt, verliest hij op z’n minst het Huis van Afgevaardigden, en ziet terecht het gevaar voor een derde poging tot impeachment. Niet dat hij dan echt wordt afgezet – dat is in de Amerikaanse geschiedenis nog nooit gebeurd – maar hij vreest in zijn laatste twee jaar vooral te moeten vechten tegen het imago van de loser. Dat alles maakt het vrijwel zeker dat hij bij een langduriger bestand met Iran zal meegaan in de eis dat dan ook de strijd met Hezbollah eindigt. De aanslag in Beiroet op 231 Amerikaanse mariniers blijft een pijnpunt, maar als Trump moet kiezen, kiest hij voor zichzelf. Zoals Netanyahu dat ook altijd probeert, maar die zal uiteindelijk aan het kortste eind trekken.See omnystudio.com/listener for privacy information.