De thuiskomst van Khomeini

1 februari 1979. Mehrabad Airport, Teheran. Het is negen uur. 1 februari 1979. Mehrabad Airport, Teheran. Het is negen uur. De luchthaven is een bedevaartsoord geworden. Naar schatting drie tot vijf miljoen mensen hebben de stad verlaten om de grote uitvalswegen te vullen. Fabrieken zijn dicht. Scholen zijn dicht. Het land staat stil. Ze wachten op één man. Ayatollah Ruhollah Khomeini is zesenzeventig jaar oud. Hij heeft bijna vijftien jaar in ballingschap geleefd, de laatste maanden in een klein dorp bij Parijs. Hij heeft nooit een wapen gedragen. Hij heeft nooit een staatsgreep geleid. En toch, terwijl zijn vliegtuig het luchtruim van Iran binnenvliegt, is de macht al van het Iraanse regime gegleden als water van een steen. Aan boord van de Air France Boeing 747 stelt een journalist hem de vraag die iedereen bezig houdt: wat voelt u nu u terugkeert naar uw vaderland? Khomeini kijkt hem aan en zegt: "Hich." Niets. Het is het antwoord van een man die al lang verder kijkt dan dit moment. Op het moment dat zijn voet de Iraanse grond raakt, is er een fractie van een seconde een bijna absolute stilte. Dan explodeert het geluid. En een medewerker van de National Security Council in Washington schrijft één zin in zijn rapport: de islamitische revolutie is onomkeerbaar. Wat er die ochtend op het vliegveld van Teheran begint, eindigt niet in de zomer van 1979. Het eindigt niet in de jaren tachtig. Het eindigt niet in de jaren negentig. Het eindigt niet. Wat als Khomeini nooit was teruggekeerd? Wat als het Iraanse leger het toestel had tegengehouden? februari 1979. Mehrabad Airport, Teheran. Het is negen uur. De luchthaven is een bedevaartsoord geworden. Naar schatting drie tot vijf miljoen mensen hebben de stad verlaten om de grote uitvalswegen te vullen. Fabrieken zijn dicht. Scholen zijn dicht. Het land staat stil. Ze wachten op één man. Ayatollah Ruhollah Khomeini is zesenzeventig jaar oud. Hij heeft bijna vijftien jaar in ballingschap geleefd, de laatste maanden in een klein dorp bij Parijs. Hij heeft nooit een wapen gedragen. Hij heeft nooit een staatsgreep geleid. En toch, terwijl zijn vliegtuig het luchtruim van Iran binnenvliegt, is de macht al van het Iraanse regime gegleden als water van een steen. Aan boord van de Air France Boeing 747 stelt een journalist hem de vraag die iedereen bezig houdt: wat voelt u nu u terugkeert naar uw vaderland? Khomeini kijkt hem aan en zegt: "Hich." Niets. Het is het antwoord van een man die al lang verder kijkt dan dit moment. Op het moment dat zijn voet de Iraanse grond raakt, is er een fractie van een seconde een bijna absolute stilte. Dan explodeert het geluid. En een medewerker van de National Security Council in Washington schrijft één zin in zijn rapport: de islamitische revolutie is onomkeerbaar. Wat er die ochtend op het vliegveld van Teheran begint, eindigt niet in de zomer van 1979. Het eindigt niet in de jaren tachtig. Het eindigt niet in de jaren negentig. Het eindigt niet. Wat als Khomeini nooit was teruggekeerd? Wat als het Iraanse leger het toestel had tegengehouden?e luchthaven is een bedevaartsoord geworden. Naar schatting drie tot vijf miljoen mensen hebben de stad verlaten om de grote uitvalswegen te vullen. Fabrieken zijn dicht. Scholen zijn dicht. Het land staat stil. Ze wachten op één man. Ayatollah Ruhollah Chomeini is zesenzeventig jaar oud. Hij heeft bijna vijftien jaar in ballingschap geleefd, de laatste maanden in een klein dorp bij Parijs. Hij heeft nooit een wapen gedragen. Hij heeft nooit een staatsgreep geleid. En toch, terwijl zijn vliegtuig het luchtruim van Iran binnenvliegt, is de macht al van het Iraanse regime gegleden als water van een steen. Aan boord van de Air France Boeing 747 stelt een journalist hem de vraag die iedereen bezig houdt: wat voelt u nu u terugkeert naar uw vaderland? Chomeini kijkt hem aan en zegt: "Hich." Niets. Het is het antwoord van een man die al lang verder kijkt dan dit moment. Op het moment dat zijn voet de Iraanse grond raakt, is er een fractie van een seconde een bijna absolute stilte. Dan explodeert het geluid. En een medewerker van de National Security Council in Washington schrijft één zin in zijn rapport: de islamitische revolutie is onomkeerbaar. Wat er die ochtend op het vliegveld van Teheran begint, eindigt niet in de zomer van 1979. Het eindigt niet in de jaren tachtig. Het eindigt niet in de jaren negentig. Het eindigt niet. Wat als Chomeini nooit was teruggekeerd? Wat als het Iraanse leger het toestel had tegengehouden?