De WOR als schoen die vaak niet past

Of je het nu hebt over een onderneming met vijftig medewerkers die alleen in Nederland actief is, of om een multinational waar wereldwijd duizenden mensen werken: in beide gevallen wordt de medezeggenschap geregeld via de Wet op de Ondernemingsraden. En dat is raar. Bij internationale ondernemingen is de WOR een schoen die steeds vaker knelt. Want wat is de speelruimte van de lokale (nationale) directie bij internationale beslissingen – en daarmee de ruimte die de OR heeft? Zou een overeenkomst tussen OR en directie op nationaal niveau kunnen helpen om de medezeggenschap in zo'n situatie beter te borgen? En als we toch nieuwe regels gaan maken, kunnen die dan meteen wat meer in normale-mensentaal?