(deel 6) Waarom contracten publieke mobiliteit maken of breken? Render Aukes (prov Flevoland opdrachtgever) en Stephan Lammerts (opdrachtnemer Zeeland)

Na de vraag wat publieke mobiliteit eigenlijk is, komt onvermijdelijk de volgende stap:  hoe organiseer je het zo dat het ook echt werkt?In deze aflevering gaan Reinder Aukes (opdrachtgever, Flevoland) en Stephan Lammerts (opdrachtnemer, Zeeland) in op een vaak onderschat aspect  van publieke mobiliteit: contracten en organisatievormen.Hun gezamenlijke boodschap is helder: goede intenties en mooie visies stranden vaak niet op gebrek aan ideeën, maar op verkeerde prikkels in contracten en governance.Wat er misgaat in veel systemenIn veel regio’s is publieke mobiliteit opgeknipt in:afzonderlijke contracten voor OV, WMO, leerlingenvervoer en flexper-rit betalingen die bundeling ontmoedigensystemen die elkaar beconcurreren in plaats van versterkenHet gevolg: lege stoelen, hoge kosten en reizigers die tussen systemen vallen.Wat Flevoland en Zeeland anders doenReinder Aukes en Stefan Lammerts laten zien dat het ook anders kan:door regie centraal te organiserendoor vervoerders niet te belonen voor losse ritten, maar voor samenwerkingdoor publieke mobiliteit te zien als één samenhangende voorzieningdoor uitvoering en regie expliciet van elkaar te scheidenIn Zeeland leidt dit tot een systeem waarin OV, flex en doelgroepenvervoer elkaar aanvullen.  In Flevoland wordt zichtbaar hoe integratie werkt — en waar de grenzen van het huidige model liggen.Cruciaal inzichtPublieke mobiliteit wordt niet beter door meer techniek of meer pilots, maar door andere afspraken.Deze aflevering laat zien dat contracten geen administratieve bijzaak zijn, maar een sturend instrument die bepalen of publieke mobiliteit een optelsom blijft —  of een samenhangend systeem wordt.