Deniz Heykel Tutmaz- Mevlâna İdris Zengin/ Kum ve Köpük- Halil Cibran

İnandır beni dünya İnandır yaşadıklarıma Güçlüydüm, Uzaklardan gelir, Uzaklara gider, Sonbaharlara şaşırmazdım Sonsuzluğu istiyorum. Çünkü, yazılmamış şiirlerim, Ve çizilmemiş resimlerimle buluşacağım orada. Dünya incecik bir çınar yaprağı düştü üstüme, Toprağa yağmur düşüyordu Bir harf durmadan üşüyordu Uzaklardan gelir, Uzaklara giderdim Hiç kimse gecenin yolunu geçmeden şafağa ulaşamaz. Ben bu yıkılışı yağmurlardan öğrendim Akşamı önüme bırakıp giden adam haklıydı Kentler ayrıntıydı, haritalar ayrıntıydı İçinde tükendiğim şu hain hayatta Herkesin yalnızlığı duvarda asılıydı Nasıl söylesem dünya? Nereye bakıp söylesem? Çekinerek yaşadığım yılları her akşam Çekinmeden ateşe attığımı nasıl söylesem? Bu şarkıyı yalnız bitirmek istemiyorum Bunu nasıl söylesem? O harf yanlış denizlerde boğulurken, Ben doğru bir kelime olamam Kalbimi parçalamadan, nasıl söküp atmalı mühürlerini? İnandır beni dünya Yıllar geçti Ve...Bir şey kaybetmedim hayretimden Herkes bir saat alsa da, çoğalmaz zaman Ve ben bazı şeyleri açıklayamam Dediklerine göre bülbül aşk şarkıları söylemeden evvel, yüreğine diken batırırmış. Biz de öyle yaparız. Yoksa nasıl şarkı söyleyebilirdik? Yad etme, bir buluşma çeşididir. Unutkanlık, bir özgürlük biçimidir. Sedef, ancak denizin görüşüyle inci olur. Ve kömür, zamanın görüşüyle elmas olur. Ruh ile tenin savaşı, yalnızca ruhu sakin, ama teni asi olanların düşüncelerindedir. Bir keresinde dilim tutulmuştu, çünkü biri bana "Kimsin?" diye sormuştu. Sana açıkladıklarında değil, açıklayamadıklarındadır insanın gerçeği. Bu yüzden, onu tanımak istediğinde söylediklerine değil, söylemediklerine kulak ver. Yetmezken birimizin açtığı boşlukta yalnız kalmaya Neden kapansın göğsümde taşıdığım bu güzel yara? Neşeli yüreklerle birlikte, neşeli şarkılar söyleyen kederli bir kalp, ne kadar yücedir. Güzellik onu seyredenin gözlerinde değil de, ona özlem duyanın yüreğinde daha da bir canlı parlar. Senin kalbindeki almak için, cebindekini sana vermeye çalışan, ne kadar da kördür! Bildiklerinin sonuna ulaştığında, hislerinin başına varmış olacaksın. Biz zamanı, sayısız güneşin devinimine göre ölçeriz; Onlar küçük ceplerinde taşıdıkları küçük makinelerle ölçüyorlar zamanı. O zaman, söyleyin bana, aynı yerde ve aynı saatte nasıl buluşabiliriz ki? Hatırlama, bir buluşma biçimidir. Sözler zamansızdır. Onları zamansızlıklarını bilerek söylemeli ya da yazmalısın. Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir. O, kanayan bir yaradan veya gülümseyen bir ağızdan yükselen bir şarkıdır...