Denize Önsöz- Turgut Uyar

Birden bileklerimde duydum denizin kelepçesini İki kıyı arasında bir yerde Aradaki okyanus da olsa zaten zamanım yoktu Bir türkü söylüyordum eskiyen taşlar üstüne Hızım kesilmişti Hızım hep kesilirdi karanlık basınca Uzakta bir yerde açan bir gülün, Uzakta bir yerde yakılan bir lambanın ellerime dolanırdı kokusu, ışığı İkiyle ikiyi çarpardım durmadan Artık kaçınılmaz bir ustalığa vardım rüzgarı tanımada Olumsuz şeyleri tartışmada üstüme yoktur, Biliyorum Bir coşkunluğum kaldı, onlar da o kadar sınırlı ki -Çiçeklere, halka ve sulara değgin- Başka bir şey yok Örneğin, ceketim anısız bir geceyi yükleniyor Bense sonsuz bir gidiş gelişte Çarparak kendi sesini topraklara, ağaçlara Denizi ve bahçe lokantalarını sığınılmaz yaparak Şaşmaz doğrulukla evleri evler yapan. İndim kalesinden Evimde gazeteler okudum Ey beni sargılayan tekne, Dilimi dil yapan hançer, Sulayıp eskittiğin tarlayı göster Yakıp söndürdüğün lambayı göster İçinde yaşayıp düşündüğün odayı göster Bir damarım boşalıyor Biri doluyor Bir bardaktan bir bardağa soğuk süt aktarır gibi