Dil Söyler Kulak Dinler Kalp Söyler Kâinat Dinler- Yunus Emre

Ey insan, her defasında kaybettin Ve kaybetmeyi hala mı öğrenemedin? Şimdi söyleyeceklerime kulak ver Ve ölümsüz uçurumun dibine daldır iyice gözlerini Bir'le başladı her şey Bir çemberle Merkezinde yine bizim olduğumuz bir daire Etrafımızda çevrelendi sonsuzluk Tohum olur da toprak olmaz mı? Bir'dik. Birken iki olduk Hem erkek, hem dişi Her yer, hem gök Hem siyah, hem beya Hem Habil, hem Kabil olduk Madem bereket bahşedildi yaratılmış olana, İki durmaz oldu yerinde Ekin rahmet bulunca çoğalmaya başladı İkiden üç doğdu Bir döngüydü bu...Kendini dokuzda tamamlayan bir çevrim Birde başlayan, Ve en sonunda, yine kendine dönecek olan uzun bir yolculuktu bu... Nerede başlandıysa, Yine oraya dönülen Üzerinde döne döne gidilen Ömür geçti, Yazık ki, geç uyandık Bu dünya bize baki kalır sandık Duyamadık seslerini...Peşimizden gönderilmiş olanlara sağır kaldık Bir dünya malına duyduğumuz aşk sardı bizi Asıl aşktan çok uzaklara düştük. Özlemine düştük dünyanın. Asıl özlemden, özlemlerin en büyüğünden ayrı kalmak uğruna. Gözümüzde iki damla yaş...Kaybettiğimiz dünyadan parçalar için. Asıl ağlamaları kaçırdık. Bundan sonrası sessizliktir. Tası tarağı toplamak, akılla gelinen noktadan sonrasını artık gönülle yürümektir. Zaten başka ne kalır ki alimin elinde? Her şey öylesine planlı ki.Her şey öylesine hesaplı ve ayarlı ki. Aşağı gitmek istesek, gerçekten düşebilir miyiz? Yukarı çıkmaya çalışsak, yükselebilir miyiz gerçekten? Eğer izin yoksa, Böyle planlanmamışsa eğer, Sonsuzluk nedir bilebilir miyiz? Öyle bir yol ki, kendinden emin olduğumuz her an sınava tabi tutulduğumuz, Ben biliyorum dediğimiz her an, bildiklerimizi unuttuğumuz bir yol... Dalganın karşısında durmaktan vazgeçtiğimiz için dövülmeyiz artık Kavga etmeyi öğrendiğimiz için değil, artık bu kavgayı hiçbir zaman kazanamayacağımızı öğrendiğimiz için dayak yemeyiz. Daha güçlü olduğumuz için değil, güçsüzlüğümüzü kabul ettiğimiz için kalkar omuzlarımızdan bu yük. Hem bilmek kadar, bilmenin yükü de ağırlaştırmaz mı yükümüzü? Bir atom bombası yapabilmekle, o bombayı yapabilecek bilgiye sahip olmanın verdiği sorumluluk yine aynı mıdır? Güçlü olmak mı zordur, yoksa o gücü elimizde tutarken yüklendiğimiz ağırlığı taşımak mı? Gücü kontrolsüzce kullanmak hem karşımızdakinin hem de kendimizin sonunu getirmez mi? Zaten bir kere ilmin o engin sularında yıkanınca, Hakikatin lezzetini bir kere tadınca, insanın gözü başka bir şey görür mü? Bir kere hakikat deryasına dalınca, dünya malı olan o damlaya tamah eder mi artık insan? Madem vazgeçildi vardan ve yoka düşüldü, Madem vazgeçildi güçten ve güçsüzlük seçildi, Madem vazgeçildi hırstan, ve utanmak vasıl oldu. Madem vazgeçildi aydınlıktan, ve karanlık tercih edildi. Açığa çıkmaz mı her şeyi var eden yokluktan? Bir sesle sesi var eden. Bir ol ile olduran. Kendini karanlıklara atanı aydınlatmaz mıydı nuruyla? Kendini ateşe atanı serinletmez miydi en güzel sulara daldırıp? Yananı en güçlü rüzgârlarıyla ferahlatmaz mıydı? Yananı görmez miydi Allah? Farizadır sana: Sen seni sakın Senin kadar sana kim olur yakın?