Dile Gelen Taş- Samiha Ayverdi/ Sana Büyük Bir Sır Söyleyeceğim- Louis Aragon/ Felluce: Mahşer Menzili- Tuğrul Asil Bakar/ Kara Sevda

İçimin karanlığında ayak sesleri var. Âb-ı hayat, sensin. Ben ise sâdece zulmetim... Allâh’ım... Geliyorum. Beni çağırdığın yere geliyorum. Cennetten bir ses duydum. Beni dâvet eden sen misin? Cehennemden de kulağıma bir ses çarptı. Bana oradan da seslenen sen misin? Geliyorum. Çağırdığın yer neresiyse oraya geliyorum. Dere kenarında bir mırıltı var. Şâyet bu ses de senin ise, şâyet ordan da çağrılıyorsam, bekle biraz; sular gibi yeşiller giyip geleyim. Doğru ise söyle koşayım, acele edeyim... Meyhânede mahzun neş'eler, bağlantısız düşünceler kılığına giren gene sen imişsin. Öyle ise hemen gidip kadehlere dolayım, taşıp döküleyim, coşup coşturayım...Ne duruyorsun? Aşk acılarının yürekte kalmış sesi için de, yine sana iftira ediyor, bu da onundur, diyorlar. Sana büyük bir sır söyleyeceğim, kapat kapıları Ölmek daha kolaydır sevmekten Bundandır işte benim yaşamaya katlanmam Sana bir sır söyleyeceğim, aç yüreğini Yaşadığın her an, mahşer menzilimdesin Soluk aldığın her an, mahşer menzilimdesin Sana bir sır söyleyeceğim, aç yüreğini Cehennem nedir, bilir misin? Cehennem azaptır. Keder ve gamdır. Allahım...Beni cehenneme atma... diye duâ edeceğine, cehennemi, benim içimden söküp at! Aç yüreğini Sen uyut, dünya uyusun Sen uyut, insanlık uyusun Ama ben uyanığım...ben direneceğim Dün seni tanımayanlarla akşamladım. İnsanlarla ağzına kadar dolu meclisler kadar yalnızlık çilesi çekilen neresi vardır? Gözüm kulağım, elim ayağım onlarla idi. Gönlüm ise seninle başbaşa. Güldüler, güldüm. Söylediler, söyledim. Verdiler, aldım. Aldılar, verdim. Allâh'ım! Sana biliş olmayanlarla ilişik etmek çilesini tadan varsa, gelsin de hâlimi diyeyim, hâlini sorayım, gönlümü açayım, derdimi yanayım. Bir söyleyeyim, bin dinleyeyim. Bin dinleyeyim, bir diyeyim. Şu uçsuz bucaksız dünyâda ben ne kadar garibim. Gelmezsen, eğer bana gelmezsen, hüznüm bitmeyecek, derdim tükenmeyecek. Burası kalbinin en değerli yeridir. Burada siyah bir nokta vardır. Canın canı, sevenin cananı buradadır. O nokta, yoğun bir damla kandan ibarettir. Adına 'süveyda' yahut 'sevda' derler. Siyaha çalan rengi yüzündendir bu isim. Çünkü sevda, kara talih içinde, o kara kan damlasında büyür. Bütün tecelli denizleri, bütün aşk fırtınaları, işte o bir damla kanda dalgalanıp çırpınır. Aşırı sevgi bu damlayı tahrip edip dağıtırsa, parçaları bütün vücuda dağılır. Aşk, işte bu dağılmanın adıdır ve o dağılırsa aşık artık ne yaptığını bilmez olur. Bu hüzün, bu dert bende iken, bana ne diye gelesin? Böyle dağlanıp kavrulurken, kendi kanımı göz kırpmadan içip dururken, bu taş üstünde kalmamış vîrâneye seni nasıl da çağırıyorum? Her kuşa uçmayı, senin hünerin öğretti; Bana bu çalkantılı yüreği kim verdi? Bilmez olur musun ki, seninle geçmiş bir solukta, bin bir ömür gizlidir. Bakıp da göremediğim, görüp de tutamadığım, tutup da durduramadığım anlara yemîn ederim ki ben bir şey kıskanıyorum... Söyleyeyim mi? Ben senden kendimi kıskanıyorum... Ben derim ki, Ağlayan da haklı, gülen de. Veren de haklı, alan da. Şu erkeği, şu kadını seven de haklı. Herkes, herşey haklı. Yalnız ben değilim. Ne zaman haklı olurum bilir misin? Onun istediğin gibi biri olursam Allâh'ım...