Dinle Küçük Adam! (3)- Wilhelm Reich

Ne pahasına olursa olsun, gerçeği söyle. Benim anlayışım bu. İçimdeki küçük adam diyor ki: ''Küçük adamın öfkesini üstüne çekmek ve onun insafına kalmak aptallıktır.'' Küçük adam kendisiyle ilgili gerçeği öğrenmeye yöneliyor. İçimdeki küçük adam şunları söylüyor: ''Sen büyük bir adam oldun; Almanya'da, Avusturya'da, İskandinavya'da, İngiltere'de. Ve pek çok yerde tanınıyorsun. Totaliter yönetimler sana savaş açtılar. ''Kültürel değerlerin bekçileri'' senden nefret ediyorlar. Bir küçük adam olduğun için, senden korkan bendeki küçük adamın söyledikleri işte bunlar! Dinle küçük adam! Kulak ver! Sana göre bir kral, Sigmun Freud'dan daha önemli birisi. Benim içimdeki küçük adam, senin devlet adamlarının başvurduğu yollardan seni kurtarmaya çalışıyor. Benim içimdeki küçük adam seni ''özgür kılmak'' istediği zaman, beni bir korku alıyor. Özgürlüğün, büyük düşünürlerinin bir yüzyılda geliştirdikleri ve çektikleri acılar, beş yıldan daha kısa bir zamanda ortadan kaldırılabilir oldu. Seni bulunduğun yerden gelen küçük adamlar, bu süreci kısalttılar. Gün ortasında ve barbarca çalışıyorlar. Sana kişisel bir özgürlük vermiyorlar, ulusal bir özgürlükv eriyorlar. Sana, insan olarajk, devlete, kişinin büyüklüğüne değil, ulusun büyüklüğüne saygı için söz veriyorlar. Onlar seni sevmiyorlar. Seni aşağı görüyorlar. Çünkü sen, kendini aşağılıyorsun, küçük adam! Onlar seni büyük iş adamlarından daha iyi tanıyorlar. Senin bilmen gereken kendi zayıf yanlarını, onlar biliyorlar. Onlar seni bir simge uğruna harcadılar! Sana egemen olacak gücü, sen onlara veriyorsun. Sana biz kez söylendi: ''Sen sorumsuz, aşağılık bir yaratıksın. Ve öyle kalacaksın.'' Ve sen onlara ''Kurtarıcılar'' diyorsun. Bu yüzden senden korkuyorum küçük adam! Hem de ölümcül bir biçimde...Çünkü insanlığın geleceği sana bağlı. Ve korkuyorum...Çünkü kendinden kaçtığın kadar hiçbir şeyden kaçmıyorsun. Sen hastasın Küçük Adam. Hem de çok hasta! Bu senin hatan değil. Ama bu kötülüğünden kurtulman yine sana bağlı. Senin Küçük Adamlarından seni ezenleri yarattığını, Gerçek büyük adamlara işkence ettiğini, Onları çarmıha gerdiğini, Öldürdüğünü, Onların kişiliklerini, Ve senin için çektikleri üzüntüleri bir kez olsun onaylamadığını, Kendi yaşamının gerçekleşmesini kime borçlu olduğunu hiç mi hiç bilmediğini kabul etmen gerekir. Ne olur kirli bir elbise gibi sıyrıl peşin hükümlerinden, kendine ve bana acı! Sen büyüksün, küçük adam, küçük ve dar kafalı olmadığın zaman. Senin büyüklüğün, küçük adam, bize kalan son umut. Ben ne kızılım, ne ak, ne kara, ne sarı. Ben ne Hristiyanım, ne Yahudu, ne Müslüman. Çok eşliliği de savunmuyorum. Ben sevdiğim ve arzuladığım için karımı öpüyorum. Yoksa bir evlilik belgesi taşıdığım ya da cinsel yoksunluktan acı çektiğim için değil. Çünkü ben, bir insan içten nedir bilen, kendinin ne olduğunu ve emek hakkındaki lafın değil de, emeğin dünyayı yönettiğini bilen, çalışan bir insanım. Benim kendi fikrim var. Ve yalanı, her gün ve her saat bir alet gibi kullandığım ve kullandıktan sonra hep temizlediğim ve temiz tuttuğum doğrudan ayırmayı bilirim. Sen, kendi saygınlığın içinde gizlenirken bile, ruhunun derinliğinde kendini aşağılıyorsun. Sen bir tipsin, anlamıyor musun? Bu dünyayı yıkıma sürükleyen milyonlarca benzerin var. Biliyorum... Zayıfsın, yalnızsın. Anneciğinin dizinin dibinden ayrılamazsın. Ve de çaresizsin. İçinde duyduğun nefretten nefret ediyorsun, kendi varlığına bile dayanamıyorsun; ne yapacağını bilmez haldesin biliyorum. Haklısın! Sen kim oluyorsun da kendi yaşamın üzerinde hak sahibi olmak isteyeceksin? Sen, unutursun küçük adam. Ama büyük adam; doğası gereği unutmaz. Özgürlüğün ne olduğu konusunda hiçbir fikrin yok. Uçmaktan korkuyorsun, yükseklerden ve derinliklerden korkuyorsun sen. Neden bağırıyorsun böyle, biliyor musun? Korkuyorsun da ondan.