Divan-ı Kebir (111,1532)- Mevlana/ Şem'ü Pervane (İran Edebiyatı ve Divan Şiirinde Ateşe Uçan Kelebekler)

Belalarına katlanamayacak olanlar aşkın adını anmasınlar. "Sonunda baş ağrısı var" diyenler, şarabı hiç içmesinler... Peçeni aç, yeri göğü aydınlat. Bu âlemi en aydınlık firdevs et... İki dünyada da herhangi bir şeye nazar etmedim. Ya Rabb! Habibine kavuşmayı nasip et. Dudağını kımıldat, Kevser havuzunu coştur. Anber kokulu saçını çöz de, bu cihanı kokulara gark et. Sevgili yolunda aşk ile derdinden öleni, senin ayrılık derdiyle kederli edecek kimdir? Ey gönül! Ab--ı hayat kısmet olmadıktan sonra istersen bin yıl Hızır’la İskender’in seyrini yap! Kolumu kanadımı çırpıyorum pervâne gibi Her ne kadar benim mumum görüşten uzak olsa da. Acaba meclisin mumu ve meliklerin kandili Pervâne gibi ne zamana dek yakacaksınız beni? Senin şevkinle pervane gibi yanıyorum ben... Sen öfkelendiğin zaman, Senin etrafında ben pervane gibi, binlercesi yanar... Rüzgarla ağacın titrer, oynar ama gövdesi hiç titremez, durur. Hadiseler karşısında ben de ağaç gibi titriyorum ama, ruh aleminde karar etmişim. Korkmam, titremem.... Ben şaşılacak, acayip bir cihanım. Bir avuç toprakta gizlenmişim. Her gece, gönlüm gündüz gibi aydınlıktır. Her sonbaharın içinde ilkbaharlar bulunmaktadır. Ben tamamıyla yok olup kendimden geçtiğim zaman, kendime gelirim, kendimi bulurum. Sen beni istemesen de, ben seni canla, gönülle isterim. Sen bana kapıyı açmasan da, ben kapının eşiğinden ayrılmam, orada oturur kalırım. Ben balık gibiyim, dalga beni karaya atsa da, sudan başka sığınacağım yer yoktur. Gönlüm sudan başka bir şey istemez. Kendi kendime nereye gidebilirim? Benim gönlüm mü var? Ben de, beden de, gönül de ancak senin gölgene sığınmıştır. Mest olup gitmişsem, yıkılmış, kendimden geçmişsem, mest oluşum, yıkılıp gidişim sendendir. Bir şey biliyor, bir şey duyuyorsam, bilişim, duyuşum da sendendir. Eğer bende bir gönül kalmışsa gönlümü alan sen değil misin? Eğer ben değersiz bir saman çöpü gibiysem, benim kehribarım sen değil misin? Yediğim nefis yemeklerin, tatlı helvaların, çöreklerin ağzımda bıraktıkları tat, o güzel dudaklarının tadından,lezzetinden birer kırpıntı değil midir? Ne yüksek mevkiler düşünürüm, ne sultanlık, ne mal mülk, ne şöhret, ne ululuk! Bunların hiç birisinde gözüm yok! Senin aşkın bunların hepsinden üstündür!