Divan-ı Kebir (137-1001)- Mevlana/ Uçun Kuşlar- Rıza Tevfik Bölükbaşı/ Sanma Şahım Herkesi Sen Sâdıkâne Yâr Olur- Yavuz Sultan Selim/ Senin Yüzünden Herkes Bana Düşman Olursa Bu Dert Değil- Fuzuli

Sana, gamına ortak bir yar olduğu ümidini verenin sözü yalandır. Sakın bu yalana kanma! O, seni kandırmak için dil dökmededir, sevinç gününde, iyilik ve varlıklı gününde bütün cihan senin dostundur. Fakat, gam gecesinin dostu pek azdır. Gönlüm, her gün biraz daha sızlıyor, biraz daha inliyor… Merhametsiz kalbim, her gün benden biraz daha bıkıyor… Ben, ateşten bir ağaç gördüm. O ateş beni çağırıyor. Sen, balçıktan bir kuş yaptın. Bana bir üfürünce canlanır, kanatlarımı açar, göklere uçarım. Ağacın dalı yücelerden gelmiştir de, onun için hep yükselir, yücelere gitmek ister. Ben de aslıma doğru yükseleyim. Çünkü ben de aslımı bildim, tanıdım. Yokluğa var da, bırak, hiçbir şey olma! Bir bak da gör. Her şey yoklukta görülür. Tanınır. Tekrar dirileceğimden şüphem yok! Şu dünya mahşerinde yüzlerce defa düşünce gibi ağlayıp, inleyerek öldüm... Yine düşünce gibi canlanıp dirildim! Dervişlikle aşıklık bir arada olursa sultanlıktır. Bu gam, çok kıymetli bir hazinedir. Fakat bu hazine gizlidir. Ben gönül evini kendi elimle yıktım, viran ettim. Çünkü definenin viranede saklı olduğunu bildim. Dün, hayalin bana geldi de; “Üzülme!” dedi. “Ey derdi bana deva olan!; Ben, üzüntüyü içiyorum!” dedim! Dedi ki: “Ben, gamı sana gölge yaptım; iki dünyayı da senin emrine verdim! Ama, eğer sen bana kavuşmak istiyorsan, ikisinden de vazgeç; hem dünya nimetlerini, ahiretteki cenneti bırak, hem de üzüntülere, kederlere dal!” Geceleyin bir ses böler uykumu İçim ürpermeyle dolar: Nerdesin? Arıyorum yıllar var ki onu, Çağıran bu senin sesin Uçun kuşlar doğduğum yere! Şimdi dağlarında mor sümbül vardır Ormanlar koynunda serin bir dere Dikenler içinde sarı gül vardır O çay ağır akar, yorgun mu bilmem Mehtabı hasta mı, solgun mu bilmem Yaslı gelin gibi mahzun mu bilmem Yüce dağ başında siyah tül vardır Sanma ki herkesi sen sâdıkâne, yâr olur Herkesi sen dost mu sandın? Belki ol, ağyâr olur Sâdıkâne belki ol, bu âlemde dildâr olur Yâr olur, ağyâr olur, dildâr olur, Ey gönül! Gaflettesin, insaf kıl ayâ niçin Ey gönül! Nefsine tazim etme, fânidir cihan Bir dostun nasihatını dinlemeyip, kendimi bıraktım. Benim kendime ettiğimi hiçbir düşman yapamaz. Canım ve tenim var oldukça benden dert eksik olmaz. Canım çıksa, tenim toprak olsa daha iyi Çünkü bana ne can, ne de ten gerekli değil. Ey bahçivan! Benim gönlümün ateşi gül, ahımın dumanı da servidir. Ey gönül! Her şey sözle anlatılmaz