Divan-ı Kebir (1844-2121)- Mevlana

Kendi Leylamdan, bende bulunan Leyla'nın aşkından Mecnun oldum. Yüzlerce Mecnun'dan daha deli, divane bir hale geldim! Ey beni hoşlukla, rahatlıkla terbiye eden, yetiştiren! Beni öldürürsen, ey benim katilim; benim diyetim Sen'sin! Aşk yüzünden kendini mest edersen, kendinden kurtulursun, varlığına varlıklar katarsın. Sen, güzellikten de öte, yüz çeşit daha güzelsin, daha hoşsun! Mezarıma gelirsen, bir bak da gör; benim gözlerime toprak dolmamıştır. Mezarımda bile gözlerim, aşkla doludur! Geceleri beden uykuya dalmışken, hikayesiz öyle içki alemleri olur ki, onun nasıl zevkli olduğunu bana sorma; o, başka bir şeydir! Gündüzün gözünden korkuyorum; gözünde büyüler var! Gecenin saçlarından ürküyorum; gece fîtnelerle doludur, hadiselere gebedir! Bütün korku, varlıktan gelir. Aklını başına al da, varlıktan vazgeç! Bütün ürküntü, kırılma, hor görülme, ezilme düşüncesinden ileri gelir; kırıl, dökül, ezil de, huzura kavuş! İlkbahar gibi ol da, güzeller sana gelsinler, sende eğlensinler! Çünkü güzeller, kışın soğukluğundan kaçarlar! İlkbahar olamıyorsan, bari yaz ol; sıcaklara dal, ateşler içinde kal! Çünkü o güzellik olmayınca insan, pek çirkin görünür! Söze başlayınca düşüncen dağılır gider. Gönül düşüncesinden de kendini çek, şu dilin sözünden de kendini çek! Tuhaf bir gönlüm var; rahata kavuşunca rahatı kaçıyor, huzursuz oluyor. Cana düşman olmamak için, böyle bir gönlü terk etmek gerek! Canımda çekişler var. Çekenin kim olduğunu biliyorum... Bir an için olsun dinleneyim diyorum ama, imkanı yok...Dinlenemiyorum! Gönül, böyle oldu ama, onun büyüsüyle cana ne oldu? Ne hale geldi? Onu sorma, bundan hiç bahsetme; "Ne oldu?" deme! Manasız, boş sözler söylemeye kalkışma! Bu hususta fazla ileri gidersen, artık sen benim mahremim, sırdaşım değilsin!