Divan-ı Kebir (1945-1968)- Mevlana

Ey sevgilim, ey sevgili! Bu hoş koku kimin kokusudur? Bu koku; güzelliği ile dünyayı süsleyen, güzelleştiren, cana canlar katan sevgilinin kokusudur! Bu koku, her şeyi dirilten ilkbaharın, o aşk bahçesinin, o gül fidanının kokusudur! Ey bana mahrem olan! Yeryüzünde bize ay olan, ey gece yarısında bize seher kesilen, ey tehlike anında siperimiz, ey benim şekerler yağdıran bulutum! Canımda ne de güzel akıp durmadasın...Derdime ne de güzel derman olmadasın. Benim incilerle dolu denizim! Sen olmayınca bana, dünya da, ahiret de zindandır! Sen benden ayrıldığın zaman, ab-ı hayat bile içsem, beni diriltmez! Hem yol kesensin, hem kılavuz. Hem Ay’sın, hem Müşteri. Hem bu yandansın, hem o yandan. Hem dayandığım bucaksın, hem güvendiğim yer. Söyleyeyim desem, söze gelmiyorsun. Gizleyeyim desem, buna imkan yok! Muhakkak ki, çok büyük olduğun için ne dünyaya sığıyorsun, Yokluğun güzelliğinden, kemalinden, olgunluğundan, lütfundan ötürü, ta seher vaktine kadar kendime gelemedim! Yokluğun la'l madenine benzeyen renginden adeta ipekler, atlaslar giydim! Sen geldin; yağmur yağdı içime; bahar geldi Sen geldin; yıllar yılı beklediğim yâr geldi Sen'in aşkın, sanki bir denizdir Canım da, o denizde bulunan bir balıktır! Sen, bir an benden yüz çevirirsen, bir an Sen'i görmezsem, balığa benzeyen canım ölür gider! Balıklar, sudan dışarda kalınca bir an bile yaşayamazlar, ölür giderler! Aşıklar da, sevgililerinin ayrılığına sabredemezler! Balığın canı sudur; balık cansız, yani su olmadan yaşayabilir mi? Bir insan da, cana sabredemezse, canın canına nasıl sabredebilir? Ondan özür diliyorum da, diyorum ki: "Ben susuyorum. Sana sırlarımı, benim uyanık gönlüm söylesin! Halbuki, bir başkası karşımıza çıkınca o, baştan başa dil oluyor. Benim sırlarımı da, kendi sırlarını da söylüyor! O sırrımı ister söylesin, ister söylemesin... Gerçek olan şu ki; ben, sevgilinin ayrılığına sabredemiyorum, dayanamıyorum!