Divan-ı Kebir/ Başka Yarınlar- Mevlana

Sonunda, mest olup ortaya çıktın; fakat, şarapla mest olmadın! Sen, kendi kendinin, kendinde bulunanın mesti olmuşsun! Dünyada kendinden başka sevecek kimse yok mu? şu yeryüzünde sen yalnız başına mı yaşıyorsun? Aslında sen, elestten mest olarak geldin! Bak; yine elestten bir ses geldi, yine iş işten geçti! Mestlik gizlenemez; davranışların, senin mest olduğunu herkese bildirir! Toprağın her zerresi ruh oldu, tertemiz can kesildi! Artık ona “toprak dünyası” deme; ona “herşeyi altın haline getiren iksirin, ilahî aşkın mayası” de! Senin gibi bir varlığı kimsecikler görmedi! Zaten ey benim canım! Herşey senindir! Kimse dediğimiz de, ancak sensin! Dünyada eşi örneği olmayan, görülmeyen birisin! Sen, dünyada fışkırıp akan vefa suyusun! Aşk, gerçi bir alemdir ama, alemin de canıdır! Sevgili gizlidir; ama o, gizliliklerin de başıdır! Alemde bulunan her beden, her can, senin topraktan yarattıklarının mesti olmuşlardır! Ey nişansız olan, ey izi belli olmayan güzel! Seni görmesinler diye herkesi gaflete düşürmüşsün! Bugün yüzünde bir başka güzellik var senin, bugün dudağında başka bir tad var, boyunda başka bir yücelik. Bugün kırmızı gülün bir başka daldan. Ayın gökyüzüne bugün sığmamış. Göklere benzeyen göğsün, bugün daha geniş. Hangi yanından kalktın bu sabah? Söyle Bir başka kavga var dünyada senin yüzünden, Dünyada bir başka gidiş Biz senin gözlerinden gördük arslanlara meydan okuyan o ceylanı, Başka bir ovası var o ceylanın bugün iki cihandan da dışarı Gözlerinin denizinde onu arama. O inci bir başka denizde Bakarsın bugün sever bu yürek, Yarın sevilir Yüreğimin özünde başka yarınlar var