Divan-ı Kebir/ (Güneşe Kulum Ben)- Mevlana

Bir başkasını sevmeye, bir başkasını dost edinmeye niyet ediyormuşsun; bunu yapma! Ey ay yüzlü sevgili; gök bile, senin aşkınla alt üst olmuş! Bizi yıkıyor, yerlere seriyor, alt üst ediyorsun; etme! Sen yüzünü gizleyince, ay bile derdinle kararır! Ayın tutulmasını mı istiyorsun? Kastın bu mu? Yapma! Sen bize kırılıp darılınca, bizim dudaklarımız kurur! Neden gözlerimizi gözyaşları ile ıslatırsın? Ey yüzü muma benzeyen, mum gibi ışık saçan güzel! Eğer nefs-i emmareni öldürebilirsen, yakandan bir çok huriler baş gösterirler! Can; dille, dudakla, harfle, sözle anlatılamaz ki! Benim canım, senin canındır; senin canın da, benim canımdır! Bir bedende iki can hiç görülmüş müdür? Ey beden! Yüzlerce can ile diri olsan bile sen, yine can iste; bedenden hiç bahsetme! Şu candan gönlünü al da, yerine koy! Bu can o olmadan canlık edemez; boş yere yorulma! Kendini bırakıp kendinden geçince, hemen şu kirli ve kötülüklerle dolu olan dünyadan kaç; aklını başına al ve bir daha yüzünü geriye çevirme! Sen, duru bir su gibisin; yaptığın kötülüklerle bu temiz suyu bulandırma! Kulakların duyduğu, ancak benim dudaklarımdan dökülen sözlerdir; candan attığım feryadı kimsecikler duymuyor... Ey düşünce; yeter artık, yeter! Her nefeste; “Acaba ona ne oldu?” diye endişeye kapılma! Sevgili, sana her şeyi söyler! Boğazıma kadar ayrılık ateşleri içinde oturdum, yandım yakıldım ise de, Allah’a şükür, şimdi de, sevgili ile boğazıma kadar vuslat içindeyim! Mademki ben güneşe kulum, güneşten söz açmalıyım size. Mademki gece değilim ben, madem ki karanlığa tapmıyorum, Düşten dem vurmak nafile. Mademki tıpkı güneşe benziyorum, Elimi eteğimi çekmeliyim üzerinden Madem ki tıpkı güneşe benziyorum, Doğmalıyım ortasında harabelerin. Gerçi bugün bir kuru elmayım, Ama değerim, ağacımdan çok... Gerçi sarhoşum, yıkılmışım ama Doğru lâf etmedeyim, Benim gönlümün kokusu, yöresindeki topraktan gelir. Ben o topraktan utanırım da, nedense bir tek söz söyleyemem suya dair. Güzel yüzünden kaldır perdeni, böyle konuşmayı yakıştırma bana. Taş gibi kaskatıysa senin kalbin, Bak benim kalbim yanmış, ateş haline gelmiş. Bir iyilik eder, şişeyi alırsan eline, Bir de bakacaksın ki, kadehle şarap bende dile gelmiş.