Diz Boyu Karlı Bir Gece- Nazım Hikmet Ran

Diz boyu karlı bir gece sofradan kaldırılıp, Polis otomobiline bindirilip, Bir trenle gönderilerek, bir odaya kapatılmakla başladı maceram. Dokuzuncu yılı biteli üç gün oluyor. Koridorda, sedyede bir adam yüzünde uzun demirlerin kederi, açık ağzıyla sırtüstü ölüyor. Akla yalnızlık geliyor, İğrenç ve tam, delilerin ve ölülerinkine yakın- Kafam, ikinci bir insandı yanımda. Bir tek kaygıları vardı, hakkımda hüküm okunurken: heybetli olmak. Değildiler. İnsandan çok eşyaya benziyorlardı: Duvar saatleri gibi ahmak, kibirli Evsiz ve sokaksız bir şehir. Mesafeler mikroskobik. Yasaklar dünyasındayım. Yârin yanağını koklamak: yasak. Çocuklarınla yemek yiyebilmek aynı sofrada: yasak. Aranızda tel örgü ve gardiyan olmadan konuşmak kardeşinle, annenle: yasak. Yazdığın mektubun kapatmak zarfını, ve zarfı yırtılmamış mektup almak: yasak. Yatarken lambayı söndürmen: yasak. Ve yasak olmayan değil, yüreğinde gizleyip elde kalabilen şey: Sevmek, düşünmek ve anlamak. Artık ne ümit, ne keder. Ne ekmek, ne su, Ne hürriyet, ne hapislik, Ne gardiyan Bu iş, bitti, tamam. Fakat devam ediyor bizimkisi, Sevmek, düşünmek ve anlamakta devam ediyor kafam, Dövüşemeyişimin affetmeyen öfkesi devam ediyor.