Dizeleriyle Beni Süsleyen Bütün Şairlere- Antonio Lopez

Bir çaydanlık gibi gri bir akşam adam olmaktan yorulsam, Düğümlesem bağlarını bütün ayakkabıların O zaman seni aramaya başlasam elde bir fırçayla Ve bütün kadehlerimi ödemeye zorlasam seni. Adam olmaktan yorulsam, Ve kessem-önlenemez bir biçimde büyüyen her şeyi-sana baktığımda telaşlanmayasın diye; İnsan gövdesinde bir karınca izdihamı, bana her baktığında yeniden ortaya çıkıyor. Adam olmaktan yorulsam, Genç olmaktan yorulsam, Ve kendimi çok yaşlı hissetsem Yorulmaktan yorulsam, gülmekten... Adam olmaktan yorulsam, yorulsam ki, yoruluyorum Kendimden, senden, kanayan Ve temiz bir biçimde kesilemeyen her şeyden, Her şeyden sökülüp gidemeyen bir iz bırakmaksızın koyu ve kirli. Adam olmaktan yorulsam, (yorulsam, yorulsam, yorulsam ve yorulsam, ki yoruluyorum) Şairlerin dizelerini çalsam, Vakti geçmiş, savunmasız, kartondan bir deriyle kalmış, kitaplar gibi; Onlara şık giysiler giydirsem, Çok itinalı bir biçimde, çizgileri yerli yerine oturtsam, Ve o zaman, bozguna uğramış, Gururlu bir yerli gibi, Ağır, kirli gözyaşlarıyla süslensem.