Dokunmak Sana/Kaygan Zeminlerde Aşk Senfonisi- Arif Ali Albayrak

Alacakaranlıkta bir kadife kumaş düşlüyorum. Silik, hafif seçilen ama gerçek. İşte öyle bir şeysin sen; Yumuşak, hoş, tatlı, Heyecan dolu, ürkek ve kaygan. Koklayınca solacak bir çiçek, Dokununca kaybolacak bir hayal gibisin. Mum alevi gibi titrek, Sevdan gibi kararlı, Yüreğin gibi korkusuz Ve Gözlerin, Gözlerin gibi aşk dolu. Dokunmak sana; O derinden bakan, O her zaman gülen gözlerine dokunmak, O heyecanla, O sevdayla titreyen tenine dokunmak. Ama dünyanın en günahkar uzuvları, elleriyle değil, Sevdalının duyguları ile dokunmak. Gözlerle dokunmak gözlerine, Sözlerle dokunmak sözlerine, dokunmak o ipek saçlarına, Sana dokunmak velhasıl Sana, Her şeyine. Sevmek seni; Ama bir avcının avını sevmesi gibi değil acımasızca, Ürkek bir ceylana dokunur gibi sevmek, Annenin yavrusuna sarılışı gibi sevmek, Duyguların en güzeli ile sevmek, Cevabi bir duygu ile sevildiğini bilerek. Yaşamak seni; çatlamış toprağa inen yağmur damlaları tadında yaşamak seni, Akşamın hüznüne karışmış duygularda, Erişilmesi en zor sevdalarda, Seni senden sakınarak, Seni senden saklayarak yaşamak, Yaşamak seni. Feryatlar dolaşıyor gökyüzünde Bu gidiş, bu yolculuk kan yorgunu yüreklerden, Yaş yorgunu gözleredir... Fırsat ver Bu hüzün, seni bana biraz daha yaklaştırsın. Yoksun artık... Sen zifiri karanlığın ortasında ışıksız kalmanın ne demek olduğunu bilemezsin Sen susuz kalmanın acısını bilemezsin Zaman geri dönebilseydi, Gözüm son kez görebilseydi, Sarılmak isterdim sana, elimden gelebilseydi Ama şimdi sesin tatlı bir nağme, Hoş bir çığlık düşlerimin harmanında. Bekliyorum, Bekleyeceğim, her akşam gün batana dek...