Dokuz Köyden Kovulanın Şiiri

Ve sular kararınca vurdum sahipsiz bir kıyıya Yağmurlar susmuştu ben susmuştum, kimliksiz Ateş kuşlarıydı dönenen orda, ölüm kuşları Hangi çağdı, hangi batık, hangi tarih bırak bunları Kovulduk mu, sonunda yine biz dönelim anılara. Bir sürgün ezgisi olmuş duyuyorsun ''leylim ley'' Varsın söylensin uzak coğrafyalar, sisli limanlarda Kimimiz evindedir ama dolaşır işte bukağıyla Koşsam kanatır parçalanmış yürek zamanları Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim acılara. Sararmış güz yapraklarında ruj lekeleridir Unutulmuş eski aşkları hatırlatır hep bana Kirlidir, şatolar kurar, çamurlu, paradır yalvacı Derim, yok bir gidecek yerim, dursam düşeceğim Kovulduk mu, sonunda biz, dönelim anılara. Neyse kapatalım sevda konusunu, bu böyle hüzündür Bir gün, bir çözüm ona da bulunur mutlaka Ya yüreğin yüreğe ihaneti, oturdum düşündüm Sıradan bir akşamüstü bir nar ağacı altında Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim acılara. Deniz köpürüyor, ay buluta girdi, keder de Çıktığımız bu uzun yolculuk galiba sürecek Şimdi kim bilir senin kaptan nerelerdedir Belki yıldızlardan bizi seyretmektedir Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim anılara. Bir yorgunluk gibi çökünce üstümüze karanlık Şarkılar söylerdik yanık otlar arasında İstasyon önlerinde tedirgin allahaısmarladık Bir daha hiç görüşmeyeceğiz duygusuyla Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim acılara. Görüş günlerini beklerdim, sabun kokulu Bir çift çamaşırı, bir mektubu, bir kitabı Okurken karşılaşınca kurumuş bir papatyayla Nasılsa görüşmemiş ve aşmış tel örgüleri Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim anılara. Bilirim sonludur çoğu şey, sonludur bu acılar da Bu ıslak toprağın buğusu, tadı sıcak somunun Sevdaların titrek bir mum gibi adanışı Kırık bir kurşunkalemin bir şiiri yazışı Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim acılara. Barbar güneş gidip gidip de dönersin Yitiklere, büyülü ışığın eski adreslere Değmez nedir şarkıların bizi anlatışı Hükümdür verilmiştir arayacağız bir onuncu köy Kovulduk mu, sonunda yine biz, dönelim anılara.