Domme Ollander

Het was een namiddag die al uren lang aanvoelde als een lome zucht. Het kantoor was uitgestorven. De collega's waren naar het bedrijfsfeest en Evy had een excuus bedacht: ze wachtte op een belletje van de transporteur. Waarover maakte tegenwoordig niet meer uit, zolang het geloofwaardig klonk.Nu zat ze op haar kantoor, deur dicht. Een kleine ruimte, te warm voor mei, met middaglicht dat door de jaloezieën viel in smalle strookjes. Ze liet haar blik over het bureau glijden, de stapeltjes ordners, de pennen die niemand pakte. Ergens in haar borst zat een prop die nu opeens ruimte maakte.Ze stond op en liep naar de spiegel achter de deur. Een klein ding, net groot genoeg om haar gezicht te vangen in deze uren van leegte. Ze schoof wat lipgloss aan, een oude gewoonte die nu stouter voelde dan normaal, alsof ze zich klaarmaakte voor iemand die nooit zou komen. Ze keek zichzelf aan met die blik die ze soms had, half ironisch, half iets waarvan ze zelf niet wist of ze het mocht erkennen.Later zat ze met haar rug naar de deur, voeten op de bureau-rand. Haar stoel kraakte als je er te diep in zakte, maar nu zat ze er half op, half ertussen, een houding die ze nooit zou aannemen met bezoek. Haar vingers gleeden onder haar rok, trokken de panty iets omlaag. Een reflex van verveling en een lichaam dat soms besloot dat het beter wist dan het brein.De kamer rook naar oud koffie en handcreme die niemand had teruggezet. Evy sloot haar ogen. Haar vingertoppen gleden over de zachte huid in een traag ritme waarin de namiddag verder wegzakte. Ze dacht aan de transporteur, een Hollander die haar al drie keer had laten wachten. Domme Ollander. Maar misschien was het precies die domheid die haar nu de ruimte gaf.Het tempo werd langzamer, toen weer sneller. Een stil dansje met zichzelf terwijl de stad buiten verder ronkte. Het bureau kraakte zacht onder haar gewicht, een geluid als een geheim dat ze met de lege gang deelde.Toen ging de telefoon.Evy fronste. Ze liet haar hand blijven liggen, net lang genoeg, en pakte de hoorn op. Haar stem klonk helder, professioneel, iets te helder — een masker dat in een fractie van een seconde was opgezet.Met Evy Habraaken spreekt u.Aan de andere kant hoorde ze die stem, de Hollander die iets riep over pallets en Euro's. Evy knikte naar de lege ruimte, zei dat het geen probleem was, dat ze wel even zou wachten. Terwijl ze praatte gleed haar vrije hand weer naar beneden, voorzichtig, alsof het een spel was waarin de regels waren dat niemand het mocht weten.Hij vergat haar weer, zoals altijd. De lijn viel stil alsof de wereld even stopte. Evy deed haar ogen dicht, liet haar vingers doorgaan. Nu met die extra spanning van iets dat bijna ontdekt was maar net niet. Het idee dat de telefoon weer zou kunnen gaan maakte het bijna beter.Het einde kwam als een golf die langzaam opbouwde, zeker en stil, alsof de hele namiddag erop had gewacht. Ze kwam met haar onderlip tussen haar tanden, liet het moment wegzinken in de lege kamer. Ze dacht aan hoe ze straks bij het feest zou zijn, tussen al die mensen die niets wisten, en het idee maakte haar bijna opnieuw opgewonden.Even later trok ze haar panty weer strak, ging rechtop zitten. Haar gezicht was hetzelfde als altijd, dat wist ze, maar onder die kalmte zat iets anders. Ze keek naar de stille telefoon en glimlachte om iets dat niemand zou begrijpen.Het was een normale werkdag geweest. Alleen wist zij dat het dat niet was.