Donuk Aşk, Ben Kandan Elbise Giydim Hiç Değiştirsinler İstemezdim- Sezai Karakoç/ Ölen Sevgilimin Şiir Defteri- Küçük İskender

Yine akşam oldu Yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine Otomobil birden çıkıyor yoldan Bir deniz kıyısında duruyor Her bahçe bitkisel hayatta Her aşk, bir çocuk çakısı Her çocuk bir akıl hastası Her çocuk bir akıl hatası... Her bahçe, sürüngen gölgelerden müteşekkil İnsan üzülmeye görsün ona hayat hep suçluluktur. Her insan, günü gelince beni suçlayacaktır Günü gelince, her insanı aklayacak bir fırtına çıkacaktır Bir pazartesiydi- uyanmıştım Başucumdaydı her türlü sevincim Ve masmaviydi gökyüzünden sarkan ışıklar Masmaviydi yeryüzünde yükselen buhar Aklımın ucunda çocukluğum duruyordu Hafifçe dokunsam çocukluğuma, Aklımın ucundan aşağı düşecekti Tutamayacaktım Hakikaten düşecekti Bizi yaratana... Sonra öldürüp, Yeniden yaratana Sonra tekrar öldürecek olana, Şu dünyanın çiftçisi yapana, Yeri göğü donatana, Cehennem'e ve Cennet'e, Belli bir işaret koyana taştın yine deli gönül! Sular gibi çağlar mısın? Bütün İstanbul şahidim Ben kandan elbiseler giydim Bundan senin haberin var mı? Gönlündeki burukluk, bizim anımızdır Anlatırsan bütün bunları, bizi anlatmışsındır Dağınık bir dağ görürsen, orada ölen bir sevgili vardır Vahşi kuş sesleri duyuyorsan, sana gelen bir tanrı vardır Kaybolmuş çocuklar çalıyorsa kapını, hayat hizmetkârdır Vahşi aşk sesleri duyuyorsan, sana gelen bir hatıra vardır Gözyaşları bile aynı anda çıkmaz bir yüzde iki ayrı gözden Vahşi yağmur sesleri duyuyorsan, sana gelen bir hayal vardır Devasa orman yangınları başlıyorsa her gece, Ve yapraksan Vahşi çekiç sesleri duyuyorsan, Sana gelen bir tabut, vardır