در آغوش گرفته شده

در آغوش گرفته شدهمزمور ۷:۳۹-۱۳خیلی وقت‌ها درک حکمت خدا برای ما سخت است… همان‌طور که امروز سؤال می‌کنیم، این سؤال‌ها بارها در کتاب‌مقدس هم پرسیده شده‌اند. در کتاب کتاب حبقوق ۲:۱-۴، حبقوق با خدا گفت‌وگو می‌کند؛ خشونت و بی‌عدالتی را می‌بیند و می‌پرسد: «چرا کاری نمی‌کنی؟» ایمانی که پاسخ نبیند، ممکن است سست شود و دلی که عدالت نبیند، ممکن است سرد شود…اما پاسخ خدا می‌آید. او از قومی سخن می‌گوید که قرار است اسرائیل را فتح کند. شکایت هست، اشک هست، سؤال هست… اما پاسخ خدا هم هست.در کلام خدا الگویی روشن دیده می‌شود:گناه → تنبیه → توبه → نجاتتاریخ نشان می‌دهد قوم اسرائیل به بابل تبعید شد، اما رهایی نیز رسید؛ به دست کوروش بزرگ. رهایی همیشه پایان داستان خداست.پس ما چه می‌توانیم بکنیم؟می‌توانیم به جای نسل‌های قبل توبه کنیم… دعا کنیم… با خدا مشورت کنیم… او را در آغوش بگیریم و طلب بخشش کنیم.می‌توانیم برای تسلیِ خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند دعا کنیم.در مزمور ۳۹ داوود فریاد می‌زند و از بلا شکایت می‌کند؛ اما در مزمور ۴۰ اعلام می‌کند:«یاور و رهانندهٔ من تویی.»شکایت، پایان داستان نیست…نجات، پایان داستان است.این خداست که می‌آید…و ما را نجات می‌دهد.